Seleccionar página

Unha mostra de persistencia. E un bonus

Segunda época, segunda temporada, episodio 9

 

Carreira: Ultra Trail Serra da Freita 65k.

Data: 27 de xuño de 2026.

Lugar: Arouca – Portugal.

Datos significativos: 68,86 km / 4.182 m D+ / 17 h 54 min 41 s

Por César Martínez González

Logo de abandoar ó ano pasado na proba de 100 km, este ano tiña unha débeda pendente coa Freita, pero, coñecendo a dureza da proba, e as miñas limitacións, os 65 km xa eran máis que suficientes. Este ano cumplíanse vinte edicións, e houbo algúns cambios de percorrido, pero o todo o demáis se mantiña intacto: a dureza, a calor, o cariño dos voluntarios, a boa organización e marcaxe perfecta, os trilhos…

Saída ás seis da mañá das probas longas, con ambiente fresco e nubes. Bo augurio, ou eso pensaba eu. Ata chegar ó alto do “Trilho das Goelas do Mundo era o mesmo traxecto do ano pasado. Como xa o coñecía, tomeino con calma e fixándome un tempo de tres horas para completar este treito e, máis ou menos, así salíu. Ambiente espectacular alí arriba, con moito público e ata un DJ poñendo música para ameniza-la subida. A partir de aquí, comenzan os cambios respecto á edición anterior. Tomamos un sendeiro á esquerda, e imos cara a aldea de Cando, onde tomamos o “Trilho do Xuízo Final para baixar ata Río de Frades, onde se atopaba o segundo avituallamento. Ata aquí, todo segundo o previsto. Como, bebo, e fago o primeiro cambio de roupa (camisetas e calcetíns). Aínda non quenta moito a calor, pero a humidade é asfixiante, e teño a roupa pingando. A estas alturas, levo bebido máis líquidos que en ninguna outra carreira que eu me lembre.

O seguinte parcial vai a se-lo máis duro, xa que nos separan ó redor de dezasete kilómetros do seguinte abastecemento, e un litro de auga non sería suficiente para ese tramo. Pasamos pola mina e a fervenza do río de Frades, pero en sentido inverso ó habitual, para tomar o “Trilho do Carteiro que une Río de Frades con Cabreiros e Tebilhão. Pero nos desviámonos cara Candal para poder subi-la Besta, porque, correr na Freita e non pasar por alí, é unha utopía. Na iglesia de Candal hai fonte, e unha muller que agarda polo seu home co maleteiro do coche cheo de neveras con bebidas frescas. ¡Unha santa, a que, por sorte, iba a atopar algunha vez máis no camiño! Á subida á Besta polo “Trilho Quinto dos Infernos” non defrauda. É un treito corto que se vai complicando a medida que se ascende, xa que a auga fai acto de presenza, e comeza a dificulta-la estabilidade sobre o terreo. Prácticamente fago a subida a catro patas e, aínda así, hai puntos nos que non teño claro poder avanzar sen esbarar. Por sorte, o tempo está seco, se non, esta ascensión sería unha tolería. Unha vez coroada, viramos á dereita para retornar ó sendeiro do Carteiro e pasar por Tebilhão, en dirección á casa do Vidoeiro, terceiro abastecemento do día. De novo me atopo coa santa de Candal, que me ofrece auga fresca para encher os meus bidóns. O sol apreta, e hai pouca sombra no camiño 🥵. Para a miña desgracia, empezo a notar molestias nas plantas dos pes, coma se levase arena dentro da zapatilla, primeiro indicio de que teño rozaduras e xa non teño roupa de cambio dispoñible ata chegar a Lomba. Dada a situación, teño que parar máis da conta no abastecemento, e poño zapatillas, plantillas e calcetíns ó sol para que sequen. Voto dúas mans de vaselina para intentar mellora-las cousas, e aproveito o tempo para comer e beber. Prefiro perder tempo que non arriscarme a non poder andar de aquí en diante.

Póñome outra vez en marcha, e teño a impresión de ir mellor, pero móvome con precaución. A calor segue sen dar tregua, aínda que non chegamos ós trinta grados, pero o sol semella implacable. Vou gañando confianza, e mesmo gaño algunha posición, apoiándome no terreo favorable, xa que é todo descenso ata chegar ás “Escadas do Martirio”. Aquí chego xa moi canso, con algún problema para beber e comer, o que non axuda moito. A chegada a Lomba, cuarto avituallamento, é un vivo retrato do nome do trilho. O único que me axuda é saber que a miña muller está alí e me axudara a recuperarme. Aínda así, vou co corazón a mil por hora, e tardo moito en voltar á calma. Novo cambio de roupa, máis vaselina nos pes, pero agora tamén levo a entreperna en carne viva 😩. A falta de previsión estame a penalizar, e con esto non contaba. O certo é que partira pola mañá pensando en chegar á meta no tempo que me levou chegar a Lomba, pero non hai escusa posible, e teño que responsabilizarme dos meus erros. Intento comer e beber algo, recupero o alento, e póñome en marcha coa esperanza de arrastrarme ata á meta sen máis inconvintes. Os tempos de corte son moi amplos, e o único que mo pode impedir é a miña incompetencia.

Hai que subir ata Alberguería da Serra, e o sendeiro ata o radar meteorolóxico non é doado. Por sorte, xa é o derradeiro tramo con tanto desnivel acumulado pero hai que roelo. Unha vez arriba, baixada polas Pedras Parideiras ata o sendeiro que encara a Frecha da Mizarela.

Xa se ve Albeguería da Serra, e alí volta a coidar de min a miña muller (outra santa máis no meu paseo pola Freita). Buscamos alternativas para as rozaduras e intento beber algo, que comer non podo. Empezo a tiritar de frío, polo que boto man da chaqueta e tamén do frontal, porque a noite se achega. Cando saio do abastecemento vexo a lúa chea á miña dereita, pero pronto se cubre coa néboa. Non queda máis que un longo descenso ata Arouca e, a estas alturas da proba, só me queda a satisfacción de poder chegar a meta. Nalgún treito forzo o ritmo, pero non consigo mante-lo porque as náuseas me deteñen cada certo tempo. Volvo a entrar en calor, e teño que saca-la chaqueta, pero nada do que faga me alivia o malestar. O único que me da forzas nesta zona é o sonido da Macarena de fondo, que nalgunha festa estaba soando a todo trapo. E así, con máis pena que gloria, e logo de case dezaoito horas, regreso a Arouca e entro en meta baleiro por completo. Esta vez puiden chegar a meta, pero non sei se vale a pena face-lo nestas condicións. Haberá que reflexionar con calma unha vez que pasen os días, e buscar solucións ou alternativas que me permitan disfrutar das carreiras.

O meu máis sincero agradecemento ós compañeiros que me acompañaron ó longo do día por Whatssapp. Sen eles, probablmente, o resultado final sería outro ¡Saúde e kilómetros, amigos!

César Martínez




Bonus

Carreira: Nocturna San Xoan

Data: 23 de xuño de 2026

Lugar: Vigo

Por Jose Garabatos

18 nécoras, 18, participaron nesta singular carreira de asfalto. Pero so seis acudiron á carmafoto. Hai que darlle unha volta a esto.

Carmafoto

Digo que singular, porque é unha carreira curta pero matadora. E promete ser máis matadora nos próximos anos. A calor e a humidade adoitan ser elevadas. Porén, a organización non considera oportuno ofrecer avituallemento líquido a media carreira porque, din, a distancia e menor de 10 km e non temos obriga de dar auga. Digo eu que non teñen obriga, pero que tampouco está prohibido que a den. O caso é que a meirande parte dos atletas chegan deshidratados á meta, a non ser que leven a súa propia botella de agua. Eso foi o que eu fixen, e aínda así, pasei momentos moi difíciles. Era a miña volta ás carreiras e tiven un desfalecemento no que me subiron as pulsacións que me obligaron a parar e botar a andar un rato.

Afortunadamente, recuperei e puiden chegar a meta correndo.

Parabéns a todas as nécoras que completaron a carreira, especialmente as senior-girls Alicia e Mari que, novamente, lograron postos de honra, terceira e cuarta de categoría, respectivamente, sendo Mari a auténtica dominadora do circuíto RunrunVigo.

PD.: Alicia e máis eu, en cualidade de excompañeiros de Pancho no instituto, ademáis de orgullosas nécoras, dedicamos os nosos esforzos ao presidente. Forza Pancho!

Jose G.

 

Un «paseo» por los Picos de Europa: Travesera. Sangre, sudor y lágrimas.

Segunda época, segunda temporada, episodio 8

Carrera: Travesera integral 2026. 74 km
Fecha: 13 de junio de 2026
Lugar: Picos de Europa, Asturias y León
Por Daniel Alonso Sayar

Recogiendo el dorsal

Salida a buen ritmo, pero sin pasarme. Antes de entrar en el sendero ya empecé a adelantar corredores del primer cajón. En cuanto aparecía un hueco entre grupos, apretaba para enlazar con el siguiente. Ya en la zona de prados seguí con un ritmo vivo; esta parte es rápida y hay que aprovecharla.

Carrera técnica

Hasta el primer avituallamiento fui adelantando poco a poco a corredores de mi nivel. A estas alturas ya estaba más o menos en las posiciones que me correspondían.
De ahí a Caín, con más cabeza. Empiezan las zonas más técnicas y alguna bajada por nieve. Inicié el último descenso hacia Caín con las primeras luces del día. En el último kilómetro preparé los bidones para no perder tiempo en el avituallamiento. Bajando cedí algunas posiciones, pero no me preocupó.


Guardo el frontal y la luz trasera, como algo en el avituallamiento y salgo con calma para afrontar la ascensión más larga de la carrera.
Empiezo a subir Dobresengos a mi ritmo, empujando bien con los bastones. A mitad de subida ya había bebido dos bidones y seguido la estrategia de alimentación según lo previsto. Llego a la Orcada de Caín con 10 minutos menos que en 2024.
La bajada hasta Vega de Urriellu fue bastante complicada: algunos pasos por nieve que hice literalmente culo al suelo porque de pie eran impensables, además de mucha roca técnica.

En el avituallamiento relleno los cuatro bidones, tomo un arroz con leche y un par de trozos de sándwich. Arranco hacia Collada Bonita. La primera parte la hago a buen ritmo y, al llegar a la zona de piedra suelta, avanzo con más precaución, asegurando cada paso para no resbalar hacia atrás. Corono con muy buenas sensaciones.
Bastones al cinto y comienza la bajada. A los pocos metros empiezan a caer piedras desde arriba. Me cubro como puedo, con los brazos protegiendo la cabeza. Alguna me impacta de lleno, aunque los brazos amortiguan el golpe. Continúo algo aturdido.
En mi opinión, la carrera empieza realmente aquí.
Seguimos bajando y, en un traspié, caigo sobre el pecho. Uno de los softflasks amortigua parte del impacto, pero la rosca del tapón se me clava en las costillas. Me levanto, evalúo daños: raspón en la mano izquierda y golpe en las costillas. Sigo bajando hacia Vega de Sotres. Molesta, pero se aguanta.
A un kilómetro del avituallamiento vuelvo a caer. Esta vez golpeo la rodilla derecha. En un primer momento pensé que estaba fuera de carrera, pero al levantarme comprobé que solo era una pequeña herida y que podía seguir sin dolor.
En el avituallamiento me curan las heridas, relleno bidones, como lo mismo que en el anterior y cargo todos los geles y sobres de hidratos que tenía en la bolsa de vida.

El legendario Picu Urriellu al fondo

Arranco hacia el Collado de Valdominguero. Hago toda la subida controlando el ritmo y racionando la bebida. El calor empieza a apretar y es la última gran ascensión del día. Después de coronar quedan bastantes kilómetros corribles y hay que guardar algo.
Paso por arriba con 45 minutos menos que en 2024, aunque ya solo me queda un bidón. Empiezo la bajada hacia el Jitu de Escarandi. La primera parte es algo más técnica, pero llevo buena cadencia, dejándome caer y aprovechando las zonas más fáciles para beber lo que queda. Al llegar a la fuente relleno bidones y continúo los 4 km de pista hasta el Jitu.
Último avituallamiento. Aquí ya solo como fruta y membrillo. Relleno bidones —solo uno con hidratos— porque en la parte final voy a tirar más de geles con cafeína.
Salgo a buen ritmo hacia la zona de Pastores de Portudera. Allí el calor apretaba de verdad y no corría nada de aire. Fui reservando bastante para no gripar el motor por exceso de temperatura.

Bajando

Bajando por el Caoru, en las zonas de sombra iba relativamente bien, pero al sol  aquello era un auténtico tostadero. Estaba perdiendo bastante tiempo por no querer pasarme y acabar completamente sofocado.

Llegando a Cabrales ya tenía bastante claro que bajar de 14 horas iba a estar complicado. Vacío los últimos cartuchos que me quedan, pero en el llano no era capaz de bajar de 4:30/km. Hacía muchísimo bochorno.
Finalmente, meta en 14:04. Muy contento con el resultado. Fue un día complicado y me vacié todo lo que pude sin poner en riesgo mi salud. Rebajamos en casi 1 hora y 15 minutos el tiempo de 2024, que es una mejora muy importante.
Mil gracias a la organización y a todos los voluntarios que nos acompañaron durante la carrera.

En meta

🙌🏻🙌🏻🙌🏻🙌🏻

Un gran tiempo

Y un aplauso especial para la atención en meta. Nos cuidaron de maravilla: control de tensión arterial, obligación de sentarse un rato, beber isotónico y comer algo. En mi caso me pareció un poco exagerado porque me encontraba perfectamente, pero viendo cómo llegaron otros corredores, fue una medida más que acertada.

 👏🏻👏🏻👏🏻

VI carreira de Samil Memorial Alfonso Varela

Segunda época, segunda temporada, episodio 7

Carrera: VI Memorial Alfonso Varela
Fecha: 17 de maio de 2026
Lugar: Praia de Samil. Vigo
Por Alicia
Para a xente da organización efectivamente foi a sexta edición , para min foi a segunda. Lonxe queda no recordo a primeira, no 2023, antes da lesión do menisco, cando era quen de correr por area e monte a ritmo de 5:35 ou 5:40 sen despeinarme en exceso.

Carmafoto numerosa

Desta volta ás miñas expectativas ían baixo mínimos, ou se cadra un piso ou dous máis abaixo . Pese aos ánimos de Pepemanba e a miña intención de recuperar a regularidade nos entrenos, a verdade que foi imposible. Sempre se cruzaban na axenda milleiros de cousas, e de nada serviu o da libreta dos deberes, a cabina de Clark Kent, as consignas de Señora Minducha e outros trucos que funcionaban noutros tempos.
E por riba, hai unha semana, en plena sesión de poda o xeonllo esquerdo quedou perxudicado con tanto xiro e tanto subir e baixar da escaleira de man… Anulei o entreno do domingo, tomei Celecoxib os tres días regulamentarios, freguei mañá e noite a zona con Voltaren, e só o venres pola tarde sain a facer menos de 4 km ata as Catro Pontes, só por comprobar que os xeonllos respondían… Afortunadamente a única zona con molestias de mención foron os pés, por levar mal estirado un calcetín, ter as unllas algo longas e non protexer un callo que me está a sair no dedo mediano dereito.
Sabendo que todo estaba máis ou menos no seu sitio, hoxe fun cara  Samil con tranquilidade , pero convencida de que ía saír unha carreira lenta, e que sendo 8 mulleres na F4 quedar de 4 xa sería aceptable.

Despois de saudar a Lucía, Miriam, Francisco, Mari, Milego e outros compañeiros, quentar e facer a Carmafoto, xa tocou ir cara ao liña de saída.
A bo fe que tivemos unha boa mañá para correr, incluso chegou ao picar un pouco de máis o sol no tramo de praia, pero hai que dicir que este ano a area estaba perfecta ( quitando a zona seca, tampouco imos mentir).
Todo ía sobre o previsto ata o momento de cruzar para o piñeiral. Alí saímos das beirarrúas cara un túnel que vai por baixo da estrada , e a zona de baixada onde eu pousei o pe estaba chea de gravilla , vinme escorregando e esnafrándome estrepitosamente pero unha man xenerosa turróu de min e salvoume. Dinlle as grazas e deixéino pasar diante e dixen que lle debía unha.
Non creo que o meu rescatador anónimo entre a ler nada nesta sección de CEG, nin moito menos que visite o blog do noso clube, pero polo menos que conste publicamente as súa deportividade e compañerismo. Se non fose por él , a miña carreira tería rematado de xeito ben distinto. Así que novamente GRAZAS COMPAÑEIRO!.
As voltas polo piñeiral fixéronseme longas, e nalgunha costa abaixo o xeonllo esquerdo deu algún aviso , pero logo pasou.
De volta na praia as sensacións xa era de calor , de ir co cu a rastro e non dar chegado , pero por fin tocou pisar a liña de meta , descansar , volver a saudar a Miriam e Fon e outros compañeiros  . Cando me acheguei a Mari e Francisco para preguntar se sabían algo dos resultados quedei pampa: Mari medalla de bronce na F4 ( cousa coa que xa contaba, pois vai coma un tiro no circuíto de carreiras), pero o que non esperaba era ter quedado eu de primeira . A vida dache sorpresas , cantaba o Baldes…

Alicia primeira, Mari terceira

As premiacións aínda ían comezar ás 13 horas, co que houbo tempo de ir tomar unha cervexa e logo esperar un longuíiiiisimo tempo de pé a que nos tocase o turno.
Pero ben está o que ben acaba : Dúas nécoras no podium da F4 , lucindo con alegría e orgullo as cores do Carma e do Trigal , e aínda por riba recibindo os agasallos de mans de Julia Vaquero e Jesús España.

Alicia e Mari, un gran éxito das «carmagirls»

Penso que non se lle pode pedir máis a esta xornada.

UN MARATÓN CON CUESTAS

Segunda época, segunda temporada, episodio 6

Carrera: Maratón
Fecha: 26 de abril de 2026
Lugar: Madrid
Por Pancho:

En la feria del corredor con Khene

Diecisiete años después volvía a correr el maratón de Madrid. En 2009 era un inexperto corredor de que iba a correr su segunda maratón y ahora un experimentado maratoniano que buscaba su maratón 45. Lo que no cambió es su dificultad, con su circuito rompe piernas y con la guinda de una subida de más de 4 km al final del trazado. A eso se suma la altitud, que sin ser exagerada, se nota para el que viene a nivel del mar.

De camino al maratón

Lo primero que hice al llegar a la capital, antes de ir al apartamento, fue ir a la Feria. Que sepáis que si vais en coche es un caos ya que te metes en un colapso de tráfico por el embudo que suponen las entradas de parking a los diferentes pabellones del IFEMA. Por eso quedó mi hija en doble fila mientras hice una rápida recogida de dorsal.

Por eso no pudo ser la CARMA foto  grupal aunque sí una con la nécora Khene cuando ya me marchaba.

Me quedó pena de no poder recorrer la Feria con calma. Lo dicho, si vais otro año, mejor ir en transporte público.

Tras ir al alojamiento que pillé en Alcobendas me acerqué a Madrid. Quería controlar el trayecto al guardarropa y a la salida. Fue una buena idea porque la línea 10 del metro está en obras y así busqué un viaje alternativo que llevaba sobre 80 min.

El resto del sábado me lo pasé en el apartamento descansando.

Y llegó el domingo con su correspondiente madrugón. Salí a las 7:00 de la mañana. El viaje se hizo ameno con otros dos corredores. Tras dejar la bolsa en el guardarropa fui a la zona de salida con la nécora Víctor Rivas. La idea era compartir los primeros kilómetros.

Esperando la salida

La hora de salida me parece que es muy tarde. Va por oleadas. La primera a las 8:45 y la más lenta a las 10:00. Una locura con el calor que hizo. Así hubo 244 intervenciones sanitarias.

Sobre la carrera poco que decir. El trazado no invitaba a alegrías. Si a eso le sumamos el calor, que venía de un maratón dos semanas antes y que dos después había otro, pues más que nunca había que correr por sensaciones y sabiendo que era imposible llevar un ritmo constante.

En el kilómetro 18

Hasta el km 18 en compañía de mi compañero de equipo Víctor Rivas recortando muy poco a poco la distancia que nos llevaba el globo de 3 h 15 min. Ahí lo cogimos y Víctor apuesta por quedarse bajo su cobijo mientras que yo lo sobrepaso. Paso la media en 1h 36 min 28 s. En todos los puestos me hidrato y me hecho agua en la cabeza.

En la Casa de Campo no tengo buenas sensaciones. Me sobrepasa el globo de 3h 15min en el km 28. Víctor me anima a seguirlo, que el tampoco va cómodo pero que hay que agarrarse. Yo en lo que pienso es que en dos semanas hay otro maratón y lo que menos me conviene es vaciarme por lo que sigo a mi ritmo.

Hace calor y menos mal que en buena parte del recorrido hay sombra.

Se acerca la zona dura del maratón. En el km 33 una cuesta corta pero dura te deja «temblando». Sigue el sube y baja. ¡Qué tortura! En el km 37 otra cuesta de unos 150 metros que deja mella. Luego un pequeño tramo de respiro para afrontar los últimos kilómetros en subida que parece interminable. Hay que ponerse un reto para no rendirme y es no ir por encima de 5min00s/km y lo consigo. ¡¡¡Últimos 2,195 km en 4min57s/km!!!

¡Por fin llegó a la Fuente de Cibeles! Ya solo quedan unos metros y está conseguido un duro maratón 45 con un tiempo de 3h 16min 57s.

Con su medalla

Puesto 997 absoluto y 25 de categoría M55.

Tiempos

Vigo-Nigrán-Baiona-Bratislava

Segunda época, segunda temporada, episodio 5

Moitas nécoras na Vig Bay 2026

Hoxe recibimos dúas crónicas moi especiais. A minibay de Alicia que sigue o seu proceso de recuperación e o 44 do presi. Velahí van:


Carrera: Minibay
Fecha: 12 de abril de 2026
Lugar: Nigrán-Baiona
Por Alicia:

Crónicas da favela: “ V Mini Bay ”

Teño que admitir que cheguei a este domingo 12 de abril cun nivel baixísimo de entrenos (un por semana como moito). Pouco descanso , e menos mal que mantiven a sesión semanal de ximnasio.

Así que as expectativas eran baixas. Tiña polo menos o incentivo de ter compañeiro de carreira, un sobriño que xa ten ido conmigo na Carreira de Carnota algunha vez. Como dixo que levaba tempo sen entrenar, o plan era comezar correndo a 6 min/km , e logo xa iriamos vendo.

Frío e sol cando o noso esforzado utillero nos deixou en Praia América. Ambientazo no arco de saída, con máis de 2000 persoas dando voltas. Cola interminable para ir aos baños, así que nin o intentei. Coincidín antes da saída cun compañeiro do Carma, que igual ca min, renunciara a facer a Media Maratón, no seu caso por non arriscar cunha fisura que aínda non estaba de todo ben.
Ao ser só dous e sen reporteiro dispoñible, non houbo posibilidade de Carmafoto. E aínda que chegase a habela, non deixaría de ser unha simple partícula subatómica comparada coa tremenda Carmafoto deste ano para a Media en Samil. Récord histórico!.

Despois dos saúdos e quecementos, o meu sobriño Dani mais eu puxémonos na retaguardia á hora de saír, e desde aquela ata rematar o paso de Monte Lourido cara Sabarís, a sensación era de ir zafando dos cóbados da xente e todo momento. Nunca antes nunha carreira sentira tanto exceso de compañía. Nun deses últimos recortes e adiantamentos, o meu sobriño tirou millas, tocándome facer os últimos 3 km pola miña conta. Foi nese tramo no que rebaisei ao compañeiro do Carma desexándolle sorte.

Alicia en pleno esforzo

Aí foi cando comezou a molestar o glúteo esquerdo, e tamén a sensación de rozadura dun par de dedos dentro das zapatillas. Tamén me andaban a amolar as pingas de chuvia empañando as gafas ( se o chego a saber corría sen elas) . Segundo os datos de Championchip, o meu ritmo foi en progresión e corrín máis lixeira nese momento, pero iso non evitaba que a chegada a Baiona me resultase tan interminable coma sempre, e que me fosen rebasando a cada momento.

Cando crucei finalmente o arco de meta o meu Garmin dicía que rematara en 1 hora e 1 segundo. Pero o tempo oficial foi 00:59:59, así que por 1 segundo obxectivo cumprido.
Unha auténtica miragre pascual chegar a facer ese tempo, a ritmo medio de 5:41 tendo en conta a inactividade deste trimestre. E ademais poder facelo sen dor, sen calambres, sen inflamacións de mención… Rectifico, amago de calambre nos cuádriceps si que tiven, pero despois da carreira, camiñando costa arriba pola estrada da Virxe da Rocha mais de 1 km para poder chegar a onde estaba o coche.

Pero despois de todo o esforzo, todo rematou en final feliz. Ducha quente en casa, cocido e sobremesa, e un dorsal máis gardado co resto. E por suposto, a satisfacción de lucir a negra do Trigal e defender as cores dignamente.
Posto 4 de 12 veteranas de + 60
Posto 295 de 979 mulleres
Posto 706 de 1722 persoas chegadas a meta.
Definitivamente estamos de Pascua de Resurección atlética. Agora que dure.

Alicia López Regueiro


Recorrido del maratón de Bratislava

Carrera: Maratón
Fecha: 12 de abril de 2026
Lugar: Bratislava. Eslovaquia
Por Pancho:
Un paseo por Centroeuropa
Esta aventura la compartí con mi compañero de equipo Jorge González, aunque con diferentes objetivos. Él intentar marca personal y yo sumar el 44 maratón del reto de los 100.
Desde que salimos el viernes de casa en Vigo hasta que entramos en el Apartamento en Bratislava pasaron 10 horas. Es lo que tiene vivir en una ciudad con pocas conexiones aéreas y viajar a Centroeuropa.
Decidimos ir a por el dorsal tras dejar los bártulos en nuestra morada del fin de semana. No se puede hablar de feria del corredor porque apenas hay cuatro stands. Por supuesto hicimos la foto delante del panel del circuito.

Recogida de dorsal

Entramos en el cajón 15 min antes de la salida y hacemos un selfie para la posteridad. Luego Jorge avanza hasta cerca de la alfombrilla de salida y yo me quedo donde nos fotografiamos ya que él intenta acercarse a 2h 52min y yo estar sobre 3h 10min.

Todo preparado

En cuanto a la prueba en esta competición hay maratón, media maratón y maratón por relevos. En el circuito de 42.195 km se dan dos vueltas, aunque con variaciones entre ellas.

Selfie con Jorge

Destaca por sus largas rectas sobre todo la que hay de unos 4 km y giro de 180° para volver en sentido contrario y que se corresponde aproximadamente del kilómetro 5,5 al 13,5 y que se recorre en la segunda vuelta aproximadamente entre el  22,5 y 30,5. Es decir que ya solo en esta recta haces un poco más del tercio de la prueba.
Respecto a la carrera empecé con cautela. Los primeros kilómetros urbanos voy por sensaciones. Paso el km 5 en 22min 20s. Estaría bien conseguir bajar de 3h 10min y ligeramente voy mas rápido. El tiempo en el segundo parcial ya es un pelín más lento del necesario para 3h 10min, pero no tengo la soltura del último maratón. De vuelta al centro de la ciudad nos tocan dos tramos de unos 100 metros con adoquín basto y de seguido un puente para atravesar el Danubio. En el otro margen se entra en un parque y la cosa se pone fea. Un par de km me voy por encima de 4min40s y parece que me quiere volver la molestia de hace una semana en la ingle. Es una crisis que afortunadamente sólo dura 4 km, entre el 18 y 22. Fue un momento delicado porque lo primero en lo que piensas es que queda más de la mitad de la carrera.
Me vino muy bien que me rebasó, pasado el km 20, en el otro puente con el que vuelves al centro de la ciudad, la liebre de 3 h 15min (que iba más rápida que su tiempo objetivo) y me «agarré» como pude. Pasamos en 1h 36min 14s netos la media y me vino de lujo esa grupeta en la larga recta de 4 km que volvemos a recorrer por segunda vez, donde poco a poco mejoraron mis sensaciones (y cero molestias) y recuperé la velocidad de «crucero». Mismo a la vuelta de esa recta, sobre el km 32, decidí dejar atrás el grupo. Me encuentro con confianza y las sensaciones en la zona adoquinada son mucho mejores.
Solo queda un último obstáculo.  En esta segunda vuelta al cruzar el primer puente giras a la izquierda y coges un sendero de poco más de 2 km que se hace aún más eterno a la vuelta por el viento en contra. Superado ese tramo casi estamos en el kilómetro 38. Al llegar por segunda vez al parque donde había pasado la crisis en la primera vuelta aguanto el tipo porque se «huele» la meta.
Se hace dura la rampa de acceso al segundo puente pero ya solo queda 1 km. Y entro en meta en 3h 13min 01s (3h 12min 21s neto). Así que 8s más rápida la segunda media.
Muy contento y lo curioso es que si veis la estadística oficial con parciales dice que hice ritmo homogéneo los tramos. Todos a 4min 34s, menos el primero que fue a 4min 37s (porque tardé 50 s en traspasar la alfombrilla de salida) y el del 15 al 22,1 a 4min 35s).
Puesto 172 de 1563
24 de 213 categoría.
7 de 29 españoles.
Ahora a recuperarse para correr Madrid en dos semanas.