Vigo-Nigrán-Baiona-Bratislava

Crónicas da favela: “ V Mini Bay ”

También puedes seguir nuestras aventuras y carreras en

Teño que admitir que cheguei a este domingo 12 de abril cun nivel baixísimo de entrenos (un por semana como moito). Pouco descanso , e menos mal que mantiven a sesión semanal de ximnasio.

Así que as expectativas eran baixas. Tiña polo menos o incentivo de ter compañeiro de carreira, un sobriño que xa ten ido conmigo na Carreira de Carnota algunha vez. Como dixo que levaba tempo sen entrenar, o plan era comezar correndo a 6 min/km , e logo xa iriamos vendo.

Frío e sol cando o noso esforzado utillero nos deixou en Praia América. Ambientazo no arco de saída, con máis de 2000 persoas dando voltas. Cola interminable para ir aos baños, así que nin o intentei. Coincidín antes da saída cun compañeiro do Carma, que igual ca min, renunciara a facer a Media Maratón, no seu caso por non arriscar cunha fisura que aínda non estaba de todo ben.
Ao ser só dous e sen reporteiro dispoñible, non houbo posibilidade de Carmafoto. E aínda que chegase a habela, non deixaría de ser unha simple partícula subatómica comparada coa tremenda Carmafoto deste ano para a Media en Samil. Récord histórico!.

Despois dos saúdos e quecementos, o meu sobriño Dani mais eu puxémonos na retaguardia á hora de saír, e desde aquela ata rematar o paso de Monte Lourido cara Sabarís, a sensación era de ir zafando dos cóbados da xente e todo momento. Nunca antes nunha carreira sentira tanto exceso de compañía. Nun deses últimos recortes e adiantamentos, o meu sobriño tirou millas, tocándome facer os últimos 3 km pola miña conta. Foi nese tramo no que rebaisei ao compañeiro do Carma desexándolle sorte.

Alicia en pleno esforzo

Aí foi cando comezou a molestar o glúteo esquerdo, e tamén a sensación de rozadura dun par de dedos dentro das zapatillas. Tamén me andaban a amolar as pingas de chuvia empañando as gafas ( se o chego a saber corría sen elas) . Segundo os datos de Championchip, o meu ritmo foi en progresión e corrín máis lixeira nese momento, pero iso non evitaba que a chegada a Baiona me resultase tan interminable coma sempre, e que me fosen rebasando a cada momento.

Cando crucei finalmente o arco de meta o meu Garmin dicía que rematara en 1 hora e 1 segundo. Pero o tempo oficial foi 00:59:59, así que por 1 segundo obxectivo cumprido.
Unha auténtica miragre pascual chegar a facer ese tempo, a ritmo medio de 5:41 tendo en conta a inactividade deste trimestre. E ademais poder facelo sen dor, sen calambres, sen inflamacións de mención… Rectifico, amago de calambre nos cuádriceps si que tiven, pero despois da carreira, camiñando costa arriba pola estrada da Virxe da Rocha mais de 1 km para poder chegar a onde estaba o coche.

Pero despois de todo o esforzo, todo rematou en final feliz. Ducha quente en casa, cocido e sobremesa, e un dorsal máis gardado co resto. E por suposto, a satisfacción de lucir a negra do Trigal e defender as cores dignamente.
Posto 4 de 12 veteranas de + 60
Posto 295 de 979 mulleres
Posto 706 de 1722 persoas chegadas a meta.
Definitivamente estamos de Pascua de Resurección atlética. Agora que dure.