Datos significativos: 68,86 km / 4.182 m D+ / 17 h 54 min 41 s
Por César Martínez González
Logo de abandoar ó ano pasado na proba de 100 km, este ano tiña unha débeda pendente coa Freita, pero, coñecendo a dureza da proba, e as miñas limitacións, os 65 km xa eran máis que suficientes. Este ano cumplíanse vinte edicións, e houbo algúns cambios de percorrido, pero o todo o demáis se mantiña intacto: a dureza, a calor, o cariño dos voluntarios, a boa organización e marcaxe perfecta, os trilhos…
Saída ás seis da mañá das probas longas, con ambiente fresco e nubes. Bo augurio, ou eso pensaba eu. Ata chegar ó alto do “Trilho das Goelas do Mundo” era o mesmo traxecto do ano pasado. Como xa o coñecía, tomeino con calma e fixándome un tempo de tres horas para completar este treito e, máis ou menos, así salíu. Ambiente espectacular alí arriba, con moito público e ata un DJ poñendo música para ameniza-la subida. A partir de aquí, comenzan os cambios respecto á edición anterior. Tomamos un sendeiro á esquerda, e imos cara a aldea de Cando, onde tomamos o “Trilho do Xuízo Final” para baixar ata Río de Frades, onde se atopaba o segundo avituallamento. Ata aquí, todo segundo o previsto. Como, bebo, e fago o primeiro cambio de roupa (camisetas e calcetíns). Aínda non quenta moito a calor, pero a humidade é asfixiante, e teño a roupa pingando. A estas alturas, levo bebido máis líquidos que en ninguna outra carreira que eu me lembre.
O seguinte parcial vai a se-lo máis duro, xa que nos separan ó redor de dezasete kilómetros do seguinte abastecemento, e un litro de auga non sería suficiente para ese tramo. Pasamos pola mina e a fervenza do río de Frades, pero en sentido inverso ó habitual, para tomar o “Trilho do Carteiro” que une Río de Frades con Cabreiros e Tebilhão. Pero nos desviámonos cara Candal para poder subi-la Besta, porque, correr na Freita e non pasar por alí, é unha utopía. Na iglesia de Candal hai fonte, e unha muller que agarda polo seu home co maleteiro do coche cheo de neveras con bebidas frescas. ¡Unha santa, a que, por sorte, iba a atopar algunha vez máis no camiño! Á subida á Besta polo “Trilho Quinto dos Infernos” non defrauda. É un treito corto que se vai complicando a medida que se ascende, xa que a auga fai acto de presenza, e comeza a dificulta-la estabilidade sobre o terreo. Prácticamente fago a subida a catro patas e, aínda así, hai puntos nos que non teño claro poder avanzar sen esbarar. Por sorte, o tempo está seco, se non, esta ascensión sería unha tolería. Unha vez coroada, viramos á dereita para retornar ó sendeiro do Carteiro e pasar por Tebilhão, en dirección á casa do Vidoeiro, terceiro abastecemento do día. De novo me atopo coa santa de Candal, que me ofrece auga fresca para encher os meus bidóns. O sol apreta, e hai pouca sombra no camiño . Para a miña desgracia, empezo a notar molestias nas plantas dos pes, coma se levase arena dentro da zapatilla, primeiro indicio de que teño rozaduras e xa non teño roupa de cambio dispoñible ata chegar a Lomba. Dada a situación, teño que parar máis da conta no abastecemento, e poño zapatillas, plantillas e calcetíns ó sol para que sequen. Voto dúas mans de vaselina para intentar mellora-las cousas, e aproveito o tempo para comer e beber. Prefiro perder tempo que non arriscarme a non poder andar de aquí en diante.
Póñome outra vez en marcha, e teño a impresión de ir mellor, pero móvome con precaución. A calor segue sen dar tregua, aínda que non chegamos ós trinta grados, pero o sol semella implacable. Vou gañando confianza, e mesmo gaño algunha posición, apoiándome no terreo favorable, xa que é todo descenso ata chegar ás “Escadas do Martirio”. Aquí chego xa moi canso, con algún problema para beber e comer, o que non axuda moito. A chegada a Lomba, cuarto avituallamento, é un vivo retrato do nome do trilho. O único que me axuda é saber que a miña muller está alí e me axudara a recuperarme. Aínda así, vou co corazón a mil por hora, e tardo moito en voltar á calma. Novo cambio de roupa, máis vaselina nos pes, pero agora tamén levo a entreperna en carne viva . A falta de previsión estame a penalizar, e con esto non contaba. O certo é que partira pola mañá pensando en chegar á meta no tempo que me levou chegar a Lomba, pero non hai escusa posible, e teño que responsabilizarme dos meus erros. Intento comer e beber algo, recupero o alento, e póñome en marcha coa esperanza de arrastrarme ata á meta sen máis inconvintes. Os tempos de corte son moi amplos, e o único que mo pode impedir é a miña incompetencia.
Hai que subir ata Alberguería da Serra, e o sendeiro ata o radar meteorolóxico non é doado. Por sorte, xa é o derradeiro tramo con tanto desnivel acumulado pero hai que roelo. Unha vez arriba, baixada polas Pedras Parideiras ata o sendeiro que encara a Frecha da Mizarela.
Xa se ve Albeguería da Serra, e alí volta a coidar de min a miña muller (outra santa máis no meu paseo pola Freita). Buscamos alternativas para as rozaduras e intento beber algo, que comer non podo. Empezo a tiritar de frío, polo que boto man da chaqueta e tamén do frontal, porque a noite se achega. Cando saio do abastecemento vexo a lúa chea á miña dereita, pero pronto se cubre coa néboa. Non queda máis que un longo descenso ata Arouca e, a estas alturas da proba, só me queda a satisfacción de poder chegar a meta. Nalgún treito forzo o ritmo, pero non consigo mante-lo porque as náuseas me deteñen cada certo tempo. Volvo a entrar en calor, e teño que saca-la chaqueta, pero nada do que faga me alivia o malestar. O único que me da forzas nesta zona é o sonido da Macarena de fondo, que nalgunha festa estaba soando a todo trapo. E así, con máis pena que gloria, e logo de case dezaoito horas, regreso a Arouca e entro en meta baleiro por completo. Esta vez puiden chegar a meta, pero non sei se vale a pena face-lo nestas condicións. Haberá que reflexionar con calma unha vez que pasen os días, e buscar solucións ou alternativas que me permitan disfrutar das carreiras.
O meu máis sincero agradecemento ós compañeiros que me acompañaron ó longo do día por Whatssapp. Sen eles, probablmente, o resultado final sería outro ¡Saúde e kilómetros, amigos!
César Martínez
Bonus
Carreira: Nocturna San Xoan
Data: 23 de xuño de 2026
Lugar: Vigo
Por Jose Garabatos
18 nécoras, 18, participaron nesta singular carreira de asfalto. Pero so seis acudiron á carmafoto. Hai que darlle unha volta a esto.
Carmafoto
Digo que singular, porque é unha carreira curta pero matadora. E promete ser máis matadora nos próximos anos. A calor e a humidade adoitan ser elevadas. Porén, a organización non considera oportuno ofrecer avituallemento líquido a media carreira porque, din, a distancia e menor de 10 km e non temos obriga de dar auga. Digo eu que non teñen obriga, pero que tampouco está prohibido que a den. O caso é que a meirande parte dos atletas chegan deshidratados á meta, a non ser que leven a súa propia botella de agua. Eso foi o que eu fixen, e aínda así, pasei momentos moi difíciles. Era a miña volta ás carreiras e tiven un desfalecemento no que me subiron as pulsacións que me obligaron a parar e botar a andar un rato.
Afortunadamente, recuperei e puiden chegar a meta correndo.
Parabéns a todas as nécoras que completaron a carreira, especialmente as senior-girls Alicia e Mari que, novamente, lograron postos de honra, terceira e cuarta de categoría, respectivamente, sendo Mari a auténtica dominadora do circuíto RunrunVigo.
PD.: Alicia e máis eu, en cualidade de excompañeiros de Pancho no instituto, ademáis de orgullosas nécoras, dedicamos os nosos esforzos ao presidente. Forza Pancho!
Salida a buen ritmo, pero sin pasarme. Antes de entrar en el sendero ya empecé a adelantar corredores del primer cajón. En cuanto aparecía un hueco entre grupos, apretaba para enlazar con el siguiente. Ya en la zona de prados seguí con un ritmo vivo; esta parte es rápida y hay que aprovecharla.
Carrera técnica
Hasta el primer avituallamiento fui adelantando poco a poco a corredores de mi nivel. A estas alturas ya estaba más o menos en las posiciones que me correspondían. De ahí a Caín, con más cabeza. Empiezan las zonas más técnicas y alguna bajada por nieve. Inicié el último descenso hacia Caín con las primeras luces del día. En el último kilómetro preparé los bidones para no perder tiempo en el avituallamiento. Bajando cedí algunas posiciones, pero no me preocupó.
Guardo el frontal y la luz trasera, como algo en el avituallamiento y salgo con calma para afrontar la ascensión más larga de la carrera. Empiezo a subir Dobresengos a mi ritmo, empujando bien con los bastones. A mitad de subida ya había bebido dos bidones y seguido la estrategia de alimentación según lo previsto. Llego a la Orcada de Caín con 10 minutos menos que en 2024. La bajada hasta Vega de Urriellu fue bastante complicada: algunos pasos por nieve que hice literalmente culo al suelo porque de pie eran impensables, además de mucha roca técnica.
En el avituallamiento relleno los cuatro bidones, tomo un arroz con leche y un par de trozos de sándwich. Arranco hacia Collada Bonita. La primera parte la hago a buen ritmo y, al llegar a la zona de piedra suelta, avanzo con más precaución, asegurando cada paso para no resbalar hacia atrás. Corono con muy buenas sensaciones. Bastones al cinto y comienza la bajada. A los pocos metros empiezan a caer piedras desde arriba. Me cubro como puedo, con los brazos protegiendo la cabeza. Alguna me impacta de lleno, aunque los brazos amortiguan el golpe. Continúo algo aturdido. En mi opinión, la carrera empieza realmente aquí. Seguimos bajando y, en un traspié, caigo sobre el pecho. Uno de los softflasks amortigua parte del impacto, pero la rosca del tapón se me clava en las costillas. Me levanto, evalúo daños: raspón en la mano izquierda y golpe en las costillas. Sigo bajando hacia Vega de Sotres. Molesta, pero se aguanta. A un kilómetro del avituallamiento vuelvo a caer. Esta vez golpeo la rodilla derecha. En un primer momento pensé que estaba fuera de carrera, pero al levantarme comprobé que solo era una pequeña herida y que podía seguir sin dolor. En el avituallamiento me curan las heridas, relleno bidones, como lo mismo que en el anterior y cargo todos los geles y sobres de hidratos que tenía en la bolsa de vida.
El legendario Picu Urriellu al fondo
Arranco hacia el Collado de Valdominguero. Hago toda la subida controlando el ritmo y racionando la bebida. El calor empieza a apretar y es la última gran ascensión del día. Después de coronar quedan bastantes kilómetros corribles y hay que guardar algo. Paso por arriba con 45 minutos menos que en 2024, aunque ya solo me queda un bidón. Empiezo la bajada hacia el Jitu de Escarandi. La primera parte es algo más técnica, pero llevo buena cadencia, dejándome caer y aprovechando las zonas más fáciles para beber lo que queda. Al llegar a la fuente relleno bidones y continúo los 4 km de pista hasta el Jitu. Último avituallamiento. Aquí ya solo como fruta y membrillo. Relleno bidones —solo uno con hidratos— porque en la parte final voy a tirar más de geles con cafeína. Salgo a buen ritmo hacia la zona de Pastores de Portudera. Allí el calor apretaba de verdad y no corría nada de aire. Fui reservando bastante para no gripar el motor por exceso de temperatura.
Bajando
Bajando por el Caoru, en las zonas de sombra iba relativamente bien, pero al sol aquello era un auténtico tostadero. Estaba perdiendo bastante tiempo por no querer pasarme y acabar completamente sofocado.
Llegando a Cabrales ya tenía bastante claro que bajar de 14 horas iba a estar complicado. Vacío los últimos cartuchos que me quedan, pero en el llano no era capaz de bajar de 4:30/km. Hacía muchísimo bochorno. Finalmente, meta en 14:04. Muy contento con el resultado. Fue un día complicado y me vacié todo lo que pude sin poner en riesgo mi salud. Rebajamos en casi 1 hora y 15 minutos el tiempo de 2024, que es una mejora muy importante. Mil gracias a la organización y a todos los voluntarios que nos acompañaron durante la carrera.
En meta
Un gran tiempo
Y un aplauso especial para la atención en meta. Nos cuidaron de maravilla: control de tensión arterial, obligación de sentarse un rato, beber isotónico y comer algo. En mi caso me pareció un poco exagerado porque me encontraba perfectamente, pero viendo cómo llegaron otros corredores, fue una medida más que acertada.
Para a xente da organización efectivamente foi a sexta edición , para min foi a segunda. Lonxe queda no recordo a primeira, no 2023, antes da lesión do menisco, cando era quen de correr por area e monte a ritmo de 5:35 ou 5:40 sen despeinarme en exceso.
Carmafoto numerosa
Desta volta ás miñas expectativas ían baixo mínimos, ou se cadra un piso ou dous máis abaixo . Pese aos ánimos de Pepemanba e a miña intención de recuperar a regularidade nos entrenos, a verdade que foi imposible. Sempre se cruzaban na axenda milleiros de cousas, e de nada serviu o da libreta dos deberes, a cabina de Clark Kent, as consignas de Señora Minducha e outros trucos que funcionaban noutros tempos. E por riba, hai unha semana, en plena sesión de poda o xeonllo esquerdo quedou perxudicado con tanto xiro e tanto subir e baixar da escaleira de man… Anulei o entreno do domingo, tomei Celecoxib os tres días regulamentarios, freguei mañá e noite a zona con Voltaren, e só o venres pola tarde sain a facer menos de 4 km ata as Catro Pontes, só por comprobar que os xeonllos respondían… Afortunadamente a única zona con molestias de mención foron os pés, por levar mal estirado un calcetín, ter as unllas algo longas e non protexer un callo que me está a sair no dedo mediano dereito. Sabendo que todo estaba máis ou menos no seu sitio, hoxe fun cara Samil con tranquilidade , pero convencida de que ía saír unha carreira lenta, e que sendo 8 mulleres na F4 quedar de 4 xa sería aceptable.
Despois de saudar a Lucía, Miriam, Francisco, Mari, Milego e outros compañeiros, quentar e facer a Carmafoto, xa tocou ir cara ao liña de saída. A bo fe que tivemos unha boa mañá para correr, incluso chegou ao picar un pouco de máis o sol no tramo de praia, pero hai que dicir que este ano a area estaba perfecta ( quitando a zona seca, tampouco imos mentir). Todo ía sobre o previsto ata o momento de cruzar para o piñeiral. Alí saímos das beirarrúas cara un túnel que vai por baixo da estrada , e a zona de baixada onde eu pousei o pe estaba chea de gravilla , vinme escorregando e esnafrándome estrepitosamente pero unha man xenerosa turróu de min e salvoume. Dinlle as grazas e deixéino pasar diante e dixen que lle debía unha. Non creo que o meu rescatador anónimo entre a ler nada nesta sección de CEG, nin moito menos que visite o blog do noso clube, pero polo menos que conste publicamente as súa deportividade e compañerismo. Se non fose por él , a miña carreira tería rematado de xeito ben distinto. Así que novamente GRAZAS COMPAÑEIRO!. As voltas polo piñeiral fixéronseme longas, e nalgunha costa abaixo o xeonllo esquerdo deu algún aviso , pero logo pasou. De volta na praia as sensacións xa era de calor , de ir co cu a rastro e non dar chegado , pero por fin tocou pisar a liña de meta , descansar , volver a saudar a Miriam e Fon e outros compañeiros . Cando me acheguei a Mari e Francisco para preguntar se sabían algo dos resultados quedei pampa: Mari medalla de bronce na F4 ( cousa coa que xa contaba, pois vai coma un tiro no circuíto de carreiras), pero o que non esperaba era ter quedado eu de primeira . A vida dache sorpresas , cantaba o Baldes…
Alicia primeira, Mari terceira
As premiacións aínda ían comezar ás 13 horas, co que houbo tempo de ir tomar unha cervexa e logo esperar un longuíiiiisimo tempo de pé a que nos tocase o turno. Pero ben está o que ben acaba : Dúas nécoras no podium da F4 , lucindo con alegría e orgullo as cores do Carma e do Trigal , e aínda por riba recibindo os agasallos de mans de Julia Vaquero e Jesús España.
Alicia e Mari, un gran éxito das «carmagirls»
Penso que non se lle pode pedir máis a esta xornada.
Diecisiete años después volvía a correr el maratón de Madrid. En 2009 era un inexperto corredor de que iba a correr su segunda maratón y ahora un experimentado maratoniano que buscaba su maratón 45. Lo que no cambió es su dificultad, con su circuito rompe piernas y con la guinda de una subida de más de 4 km al final del trazado. A eso se suma la altitud, que sin ser exagerada, se nota para el que viene a nivel del mar.
De camino al maratón
Lo primero que hice al llegar a la capital, antes de ir al apartamento, fue ir a la Feria. Que sepáis que si vais en coche es un caos ya que te metes en un colapso de tráfico por el embudo que suponen las entradas de parking a los diferentes pabellones del IFEMA. Por eso quedó mi hija en doble fila mientras hice una rápida recogida de dorsal.
Por eso no pudo ser la CARMA foto grupal aunque sí una con la nécora Khene cuando ya me marchaba.
Me quedó pena de no poder recorrer la Feria con calma. Lo dicho, si vais otro año, mejor ir en transporte público.
Tras ir al alojamiento que pillé en Alcobendas me acerqué a Madrid. Quería controlar el trayecto al guardarropa y a la salida. Fue una buena idea porque la línea 10 del metro está en obras y así busqué un viaje alternativo que llevaba sobre 80 min.
El resto del sábado me lo pasé en el apartamento descansando.
Y llegó el domingo con su correspondiente madrugón. Salí a las 7:00 de la mañana. El viaje se hizo ameno con otros dos corredores. Tras dejar la bolsa en el guardarropa fui a la zona de salida con la nécora Víctor Rivas. La idea era compartir los primeros kilómetros.
Esperando la salida
La hora de salida me parece que es muy tarde. Va por oleadas. La primera a las 8:45 y la más lenta a las 10:00. Una locura con el calor que hizo. Así hubo 244 intervenciones sanitarias.
Sobre la carrera poco que decir. El trazado no invitaba a alegrías. Si a eso le sumamos el calor, que venía de un maratón dos semanas antes y que dos después había otro, pues más que nunca había que correr por sensaciones y sabiendo que era imposible llevar un ritmo constante.
En el kilómetro 18
Hasta el km 18 en compañía de mi compañero de equipo Víctor Rivas recortando muy poco a poco la distancia que nos llevaba el globo de 3 h 15 min. Ahí lo cogimos y Víctor apuesta por quedarse bajo su cobijo mientras que yo lo sobrepaso. Paso la media en 1h 36 min 28 s. En todos los puestos me hidrato y me hecho agua en la cabeza.
En la Casa de Campo no tengo buenas sensaciones. Me sobrepasa el globo de 3h 15min en el km 28. Víctor me anima a seguirlo, que el tampoco va cómodo pero que hay que agarrarse. Yo en lo que pienso es que en dos semanas hay otro maratón y lo que menos me conviene es vaciarme por lo que sigo a mi ritmo.
Hace calor y menos mal que en buena parte del recorrido hay sombra.
Se acerca la zona dura del maratón. En el km 33 una cuesta corta pero dura te deja «temblando». Sigue el sube y baja. ¡Qué tortura! En el km 37 otra cuesta de unos 150 metros que deja mella. Luego un pequeño tramo de respiro para afrontar los últimos kilómetros en subida que parece interminable. Hay que ponerse un reto para no rendirme y es no ir por encima de 5min00s/km y lo consigo. ¡¡¡Últimos 2,195 km en 4min57s/km!!!
¡Por fin llegó a la Fuente de Cibeles! Ya solo quedan unos metros y está conseguido un duro maratón 45 con un tiempo de 3h 16min 57s.
Del 15 de marzo en que se celebra este maratón al 10 de mayo la idea es correr 4 maratones. Esperemos que el cuerpo aguante pero habrá que ayudarle. Así que nada de objetivos súper exigentes y a correr por sensaciones.
Todo preparado
De entrada me planteo intentar un 3h 05 min ó 3h 06 min pero, repito, primando sensaciones.
Llegué a la ciudad Condal el viernes. Primero al hotel y luego recogida de dorsal.
El sábado de mañana paseo que empieza con llovizna y acaba con lluvia intensa. De tarde confinamiento en la habitación descansando.
La previsión meteorológica es buena pero son las 20 horas del sábado y sigue lloviendo y hasta ya lo dudo. Hombre de poca fe porque efectivamente el domingo amanece despejado.
Mentalizándose para salir a la pista
Me levanto a las 6 porque prefiero hacer las cosas con calma. La salida de mi cajón es a las 8:40 desde plaza Cataluña pero antes hay que dejar la bolsa en el guardarropa situado en la zona de Arco de Triunfo, junto a la meta.
Y ¡en marcha!
Salgo del hotel a las 7:20, con tiempo suficiente.
Antes de la salida la famosa canción de Barcelona de Montserrat Caballé y Freddi Mercury para calentar motores.
Con puntualidad arrancamos y en los primeros km me pasan un sinfín de corredores que hasta me hacen dudar en repetidas ocasiones si no estaré yendo lento, pero no, mi ritmo es el adecuado, ya que voy por sensaciones sobre 4min30s/km.
Dicen las estadísticas que desde el km 5 al 20 pierdo 279 posiciones y así sería porque sigo pareciendo el lento de la carrera pero mis sensaciones son buenas y el ritmo sostenido.
En el kilómetro 8
Poco después del Ecuador de la prueba me acoplo a un grupo de 6 corredores. Parece que llevan mi ritmo. Los km ya van pasando factura en los corredores y ahora ya tengo la sensación de ganar puestos.
El recorrido es llano pero como pone la organización en un mapa explicativo, llano toboganero. Siempre picando suavemente para arriba o para bajo.
Km 26
Pasado el km 30 entras en Diagonal Mar. Momento clave de la carrera ya que a los km acumulados se suma una larga recta, expuesta al viento (afortunadamente suave) y el aumento de temperatura. El grupo en el que voy me llega a sacar unos metros en un par de momentos pero no me cebo. Y en el 35 pincha uno de mis acompañantes y los amigos aminoran para animarlo. Yo sigo manteniendo el ritmo con determinación.
Km 39
Así es el maratón. Parecía que el que se iba a quedar era yo y en cambio el bajar de 3 h 10 min está a mi alcance.
Solo queda superar la cuesta del km 39, que para los corredores locales es «molt heavy» y a mí, acostumbrado a Vigo me pareció normalita. La subo con prestancia y fortalecido por los ánimos del gentío agolpado a los márgenes a modo de embudo recordando las subidas de los puertos por los ciclista donde tienes que ir en fila de uno. La imagen al fondo de la subida se hace más emblemática con la Sagrada Familia.
Km 39 «y pico»
Ya solo quedan un par de Km más o menos favorables para llegar al Arco de Triunfo girar a la derecha y recorrer la recta de los últimos 100 metros.
Hace dos meses el míster me calentó la cabeza. Si había hecho 3h 07min sin series por qué no intentar bajar de 3 horas en Sevilla.
La preparación estuvo algo alterada por la mala meteorología.
Uno se conoce y el día antes del evento se lo decía a los compañeros: «lo veo complicado, creo que estoy para 3h 02 min o 3h 03 min pero saldré a intentarlo».
Llegada a Sevilla el sábado y directos a la feria del corredor a por dorsales.
De tarde descanso en la habitación.
El maratón empieza a las 6:00 cuando suena el despertador. Aunque quedé a las 7:20 para ir hacia la salida, yo soy de los que me gusta hacer «el ritual de preparación» con calma.
Listos para ir a la salida
Va a ser un maratón más cerebral, si cabe, que lo hay que ser en un maratón y es que a través de un amigo entro en la zona VIP junto a un amigo del ADN Runners y salimos en la primera salida, la de las 8:30, en el cajón de 2h 30 min – 2 h 45 min. ¿Qué significa? Pues que seremos cola de carrera en los primeros km pero luego, a partir del km 9, durante buena parte de la prueba, nos pasarán continuamente un buen número de corredores.
Por tanto, dos objetivos, no lanzarnos en los ritmos (ritmo objetivo 4min12s) y no entorpecer a los que nos rebasen.
Se hace raro pasar por el avituallamiento del km 5 en solitario. En un maratón concurrido es el más crítico porque al ser comienzo de carrera es el que más densidad de corredores hay por metro cuadrado.
Mis previsiones se cumplen y a partir del km 8 empiezan a rebasarnos algunos corredores y pasado un par de km ya son grupos. Se trata de corredores que tuvieron la salida a las 8:34 empezando por el cajón de 2 horas 45 min – 3 horas 00 min. Ni se nos pasa por la cabeza intentar engancharnos. Nosotros a nuestro ritmo siguiendo un trazado sin entorpecer.
Pasamos la media en 1 h 29 min 18 s y vamos cómodos. Vamos en tiempo sub 3 horas. Pero ya sabemos que el maratón «no empieza» hasta el km 30 en adelante y así fue. A partir del km 32 empiezo a notar que ya no voy cómodo y le digo a mi compañero de carrera que tire, que no quiero ser un lastre.
Curiosamente tres km después lo rebasaré porque tuvo problemas musculares. Ya se sabe que el maratón no regala nada.
Por lo que a mí respecta me quedan 7 km de sufrimiento. Mi ritmo se ha resentido y el sub 3 no va a ser posible. Entonces me pongo retos mentales para no rendirme. Que si no superar los 4 min 30 s por km, luego que no superar los 5 min, que intentar hacer un 3 horas 2 min… Agradezco que el final del maratón abandona las avenidas de grandes rectas y se me hace más ameno el callejeo. Y llega la recta final con un último esfuerzo para bajar de 3 h 4 min. Atravieso el arco con 3 h 3 min 50 s y en el tiempo neto 6 segundos menos.
Últimos metros
Dicen las estadísticas que desde el km 5 perdí 920 puestos. Aún así puesto 2478 de 12404 finishers. Puesto 48 de 673 en categoría M55.
Esta edición será recordada por ser la de la polémica con la medalla. Me explico. Con la sucesión de temporales no llegaron a tiempo al puerto de Valencia la preseas metálicas y la organización, para salir del paso, desde el jueves hizo unas de madera. Al cruzar la meta había corredores muy enfadado por «la mierda» de medalla. En mi caso, reconociendo su sencillez, no me importó. Luego se supo el problema logístico que sucediera y desde el lunes se podía ir a recoger la «medalla original». Así que ¡dos medallas! …y un amplio debate en RRSS sobre si es importante dar medalla en un maratón.
Ahora a por el maratón 43 en Barcelona el 15 de marzo. Yo opino que sí.