La muerte tenía un precio

Segunda época, segunda temporada, episodio 10

Carreira: Ultra Trail Montaña Palentina.

Data: 12/septiembre/2026.

Lugar: Camporredondo de Alba – Palencia.

Datos significativos: 66,94 km / 4.237 m D+ / 15h 19min 17s

E ese precio era a inscrición ó Ultra Trail Montaña Palentina ¡Que exaxerado!, pensaredes. Pero, para min, co medo que lle teño ás alturas, ningún título lle encaixa mellor.

Non lembro como coñecín a proba, nin como me animei a correla, pero teño claro que non me arrepinto, aínda que dubido moito que me atreva a repetir. Sobre o papel, para os que non coñeciamos o territorio, poderíamos pensar que era unha carreira máis de trail. Unha vez rematada, teño que dicir que se trata dunha proba espectacular de montaña pura e dura, aínda que sen chegar ós niveis de Picos de Europa ou Pirineos.

Fiebre del sábado noche. Saímos cedo, ás cinco da mañá, con tempo fresco e o ceo despexado. Hai por diante un máximo de dezasete horas para completa-lo percorrido, e toca madrugar para que a xornada non se alongue ata o domingo. Non as teño todas comigo porque chegaba moi canso físicamente, e a semana anterior notara molestias na unión da perna dereita coa cadeira (vaite ti a sabe-la causa e o diagnóstico) pero que me impediron adestrar os días de antes, e mesmo cheguei a pensar que non ía ser capaz de correr. Arranco con moita calma, tentando descubrir como me atopo realmente, e coa idea de non forzar no primeiro tercio de carreira que, aínda sendo o máis sinxelo, non estivo exento de dureza. Logo de percorrer un quilómetro e medio, comezamos a primeira subida de 600 metros de desnivel en apenas catro quilómetros. Os que pasaban frío na saída, enseguida puideron entrar en calor. Semellaba un cortalumes, pero estaba demasiado cheo de maleza, polo que supoño sería unha senda que separaba as diferentes zonas de monte, ou camiño de servicio para traballos forestais, porque o último tramo sí que discorre por un cortalumes, logo de virar á dereita. Coroamos, así, un cerro dende o que as vistas son espectaculares, co ceo completamente estrelado, e Camporredondo de Alba iluminado aló embaixo. O primeiro tramo de baixada é similar o de subida, e prefiro tomalo con calma para evitar males maiores. Logo, suaviza bastante a pendente permitindo correr para desface-lo camiño e pasar pola zona de meta, onde se sitúa o primeiro avituallamento. Van dez quilómetros, e, de momento, nin rastro das miñas molestias.

A carreira volve a saír do pobo por pistas amplas sen dificultade algunha, aínda que o terreo volve a picar cara arriba. Xa se ve a alba asomando polo leste, e aparece ante min a silueta do Espigüete, quizais o pico máis mítico da zona. Tamén distingo, máis ó lonxe, os cumios de Picos de Europa, cos vales cubertos de néboa. Só por ese intre, a carreira xa valeu a pena. Continúa o percorrido por unha baixada por pista moi cómoda e rápida, pasando por Cardaño de Abajo (onde está o albergue no que teño habitación) e Puente Agudín (¡Que ben se come no bar que hai alí!) segundo avituallamento do día, e saída da maratón. Aquí comeza realmente a carreira, creo eu.

Los locos de Cannonball.Gardo o frontal e collo a gorra. Aínda se nota o fresco nas mans, pero non hai

unha soa nube no ceo. Facemos un tramo curto a rentes do Arroyo de las Lomas e, logo dun xiro á dereita, comezamos a subir. Primeiro, por pista de terra, na que xa me adiantan os primeiros da maratón; logo por pradeiras de herba, no que me seguen adiantando corredores que acaban de saír, que, coma veñen frescos, van falando cada un co seu tema, mentres eu teño xa problemas para respirar. Hai un pequeno descanso na subida, pero apenas perceptible para as pernas. O terreo xa se volta máis técnico, cun desnivel importante, e as hordas de corredores seguen pasándome a dereita e a esquerda. Esta circunstancia xa a tiña asumida, e manteño o meu ritmo sen cebarme en ninguén máis, non vaia a paga-lo caro máis adiante.

Mujeres al borde de un ataque de nervios. Así chegamos ata o primeiro tramo de carreira no que me dou conta de onde me metín. Un pedregal de diversos tamaños e estilos, máis pesadas e fixas ó terreo unhas, máis liviás e falsas outras, nas que un mal apoio pode facerche caer e levar un bo tumbo. Os bastóns non son de axuda, e detéñome a recollelos, pero o meu avance é moi lento e torpe, con moitas dúbidas, e xorden os primeiros síntomas de ansiedade. É un terreo no que non me desenvolvo, e os nervios comezan a atenazarme. Detéñome un intre e trato de respirar a fondo e acougarme. Paseniñamente, consigo avanzar e acadar terreo máis firme e seguro, facendo cume tras sete quilómetros e 900 metros de desnivel. Unha vez no alto, seguimos enlazando picos con varias subidas e baixadas, ata acadar os 2.340 metros do Pico de la Hoya Continua. Alí, dúas voluntarias me indican que agora toca baixar, e ¡Vaia susto que me deron! Non sei se foi peor a baixada que a subida. Por sorte, transitamos por un sendeiro de terra e pedras no que, máis alá do forte desnivel, o risco de caída non era ó vacío, e leveino mellor. Con paciencia e coidado fun perdendo altura ata acadar o terceiro avituallamento do día, na Majada de las Vacas.

La noche (más bien el día) de los muertos vivientes. Xa estamos no camiño que ascende ata o Pozo de las Lomas, unha lagoa de orixe glacial, situada a 2.080 metros de altitude. Por esta ruta se chega a diversos puntos destacables do Parque Natural, como as Agujas de Cardaño, Mojón de las Tres Provincias, Peña Prieta ou a lagoa de Fuentes Carrionas. Nós tomamos os camiño da esquerda, e subimos ata o Pico Lomas. O sol pica, e a subida, sen ser excesivamente técnica, ten a súa dificultade, polo que a romaría de corredores que andamos por alí semellamos corpos sen alma que nos movemos coma autómatas, sen ter moi claro o por qué. Pero, no fondo, sí o sabemos, e trátase de superar os 900 metros de desnivel positivo en algo menos de cinco quilómetros para acada-lo cume. As vistas son espectaculares e, aínda que a cresta ten anchura suficiente, eu vou con pés de chumbo dada a caída vertical por un lado, e a pendente que temos polo outro. Enlazamos por ela co Pico Cuartas, punto máis alto da proba, a 2.451 metros de altitude, e co Pico de las Guadañas, xa en descenso. Coma durante todo o día, en cada alto hai voluntarios velando pola nosa seguridade e repartindo folgos. Neste tramo volvo a pasar por un suceso de tensión, xa que quero desfrutar das vistas, e achégome demasiado ata o borde, pero a vista váiseme cara o fondo do val e a tremenda caída que me espera se caio por alí. Recupero o alento e continúo cara adiante, perdendo altura rápidamente, por zonas de terreo moi roto. Pensando en que o tempo final non vai a ser o que tiña previsto na saída, prefiro asegurar e móvome con precaución. Chego así a Cardaño de Arriba, base de vida e cuarto avituallamento. Alí me está agardando a miña muller (miña pobre, que paciencia ten). Van alá 49 quilómetros, e restan 17, polo que me tomo un descanso, cambio algo de roupa para ir máis cómodo, como e repoño forzas. Alí, atópome coa parella de escobas que están preparadas para face-lo derradeiro treito de carreira e, mira ti por onde, véñense a min ó recoñecer a camiseta do C.A.R. Marisqueiro. Son coñecidos dalgúns dos compañeiros máis antigos do equipo, e departimos sobre como vai a proba, e sobre experiencias pasadas en terras portuguesas.

Pero, o bo ten que rematar, e salgo decidido a afronta-lo que me queda con ánimo, aínda que consciente de que teño por diante dúas ascensións das boas, e máis dado o esgotamento que levo comigo. A primeira metade da seguinte subida discorre por unha pista ancha. Hai tramos de moito desnivel, pero o ascenso resulta cómodo. A segunda parte complícase un pouco máis, tanto por desnivel coma por dificultade, subindo por un sendeiro entre maleza que non facilita para nada o avance. Unha vez coroado, baixamos para pasar a carón da fervenza de Mazobre, e, pouco despois, o seguinte avituallamento, onde me ofrecen a beber viño por bota, ó que non souben dicir que non. Doulle un bo grolo, que falta me vai a facer para o terreo que resta.

Horizontes lejanos. Agora teño por diante un tramo de tres quilómetros no que ascendemos case que 500 metros. Comezamos por un pequeno sendeiro que desemboca nun pedregal ós pés do Espigüete. Por fortuna para min, atópase afundido nunha depresión do terreo, e non hai risco de despeñarse. Aínda así, as forzas escasean, e o ritmo de ascensión é lento, a pesares de atoparme ben de ánimo e con confianza. Chego ó alto dun outeiro con dous novos voluntarios informando sobre o que nos ven por diante: bordea-lo Espigüete por un sendeiro estreito a media montaña, con pedra miúda e solta, onde, tal e coma eu o vexo, esvarar e caer ata o fondo do val é tarefa sinxela. Uso os bastóns para tentar afincarme no terreo, pero noto coma camiño inclinándome cara o lado da montaña para non caer. Aínda así, o medo comeza a apoderarse de min e chego a bloquearme. Desconfío de min mesmo, e non sei se serei capaz de seguir. Mirar cara abaixo non axuda, polo que me centro só nos meus pés e o terreo no que piso, continuando paseniñamente. Aquel tramo faise interminable para min, mesmo me teño que apoiar con pés e mans para descender un tramo, adoptando a posición nécora que lle digo eu. Por fin, logo dunha pequena subida, consigo chegar ata a zona de baixada, e comezo a respirar con máis calma. De tódolos xeitos, vou con moita tensión, e síntome máis inseguro do habitual no descenso, con máis dúbidas que acertos nas decisións que tomo. Pouco a pouco, o terreo se volta máis doado, ata desembocar nunha pista ancha pola que chego ata o derradeiro avituallamento do día.

Como e bebo mentres me repoño un pouco do esforzo físico e mental polo que veño de pasar, e saio decidido a remata-la proba canto antes, e co mellor ánimo posible. Hai un tramo común, que xa fixemos pola mañá, no que se pode trotar, que correr xa era complicado. Chamo a Almudena, para saber como lle foi na súa proba, que saía ás cinco e cuarto da tarde. Cóntame que anda perdida, e leva feito máis quilómetros dos que lle corresponden, porque cree que cambiaron o sinal onde tiñan que regresar á meta. Acelero pensando en atopala no meu camiño, e poder facer a parte final xuntos, pero, cando falamos de novo, xa marchara detrás de outros corredores cos que se atopara, para non quedar soa sin frontal (eran cerca das oito da tarde, e o sol xa non iluminaba coma antes). Saio da pista cara a dereita, e comezo a baixar por unha carballeira. Muscularmente vou tocado, e nin costa abaixo corro con soltura, pero sí que podo avanzar máis rápido. De aí saímos a uns prados e, logo dunha pequena lomba, que rematou coas poucas forzas que levaba, xa son quen de escoita-la megafonía de meta. Por desgracia, o estómago que tan ben se portara durante todo o día, decide renderse, e sobreveñen as náuseas e vómitos. Mellor aquí, a un quilómetro de meta, que non antes, pero incomoda que non vexas. Xa non queda nada, e consigo chegar a unha pista asfaltada que me leva a cruza-la estrada para entrar na recta final. Xa queda pouca xente por alí, pero os aplausos reconfortan logo dun día duro na oficina.

O que nun principio podería semellar unha misión imposible para min por diversas circunstancias, rematou con final feliz, moi contento e orgulloso de ter superado tódalas dificultades coas que me atopei. Quen non lle teña medo ás alturas igual non entende a situación pola que pasei, e pode pensar que exaxero, pero podo asegurar que houbo momentos nos que sentín que non sería capaz de seguir adiante, e non foi doado controlar as miñas emocións para continuar. Así e todo, creo que non son mellor corredor, nin moito menos mellor persoa, que cando arrancamos ás cinco da mañá, pero sí son consciente de que podo controlar certas situacións e superalas con constancia e sacrificio. ¡Saúde e quilómetros!

Unha mostra de persistencia. E un bonus

Segunda época, segunda temporada, episodio 9

Carreira: Ultra Trail Serra da Freita 65k.

Data: 27 de xuño de 2026.

Lugar: Arouca – Portugal.

Datos significativos: 68,86 km / 4.182 m D+ / 17 h 54 min 41 s

Logo de abandoar ó ano pasado na proba de 100 km, este ano tiña unha débeda pendente coa Freita, pero, coñecendo a dureza da proba, e as miñas limitacións, os 65 km xa eran máis que suficientes. Este ano cumplíanse vinte edicións, e houbo algúns cambios de percorrido, pero o todo o demáis se mantiña intacto: a dureza, a calor, o cariño dos voluntarios, a boa organización e marcaxe perfecta, os trilhos…

Saída ás seis da mañá das probas longas, con ambiente fresco e nubes. Bo augurio, ou eso pensaba eu. Ata chegar ó alto do “Trilho das Goelas do Mundo” era o mesmo traxecto do ano pasado. Como xa o coñecía, tomeino con calma e fixándome un tempo de tres horas para completar este treito e, máis ou menos, así salíu. Ambiente espectacular alí arriba, con moito público e ata un DJ poñendo música para ameniza-la subida. A partir de aquí, comenzan os cambios respecto á edición anterior. Tomamos un sendeiro á esquerda, e imos cara a aldea de Cando, onde tomamos o “Trilho do Xuízo Final” para baixar ata Río de Frades, onde se atopaba o segundo avituallamento. Ata aquí, todo segundo o previsto. Como, bebo, e fago o primeiro cambio de roupa (camisetas e calcetíns). Aínda non quenta moito a calor, pero a humidade é asfixiante, e teño a roupa pingando. A estas alturas, levo bebido máis líquidos que en ninguna outra carreira que eu me lembre.

O seguinte parcial vai a se-lo máis duro, xa que nos separan ó redor de dezasete kilómetros do seguinte abastecemento, e un litro de auga non sería suficiente para ese tramo. Pasamos pola mina e a fervenza do río de Frades, pero en sentido inverso ó habitual, para tomar o “Trilho do Carteiro” que une Río de Frades con Cabreiros e Tebilhão. Pero nos desviámonos cara Candal para poder subi-la Besta, porque, correr na Freita e non pasar por alí, é unha utopía. Na iglesia de Candal hai fonte, e unha muller que agarda polo seu home co maleteiro do coche cheo de neveras con bebidas frescas. ¡Unha santa, a que, por sorte, iba a atopar algunha vez máis no camiño! Á subida á Besta polo “Trilho Quinto dos Infernos” non defrauda. É un treito corto que se vai complicando a medida que se ascende, xa que a auga fai acto de presenza, e comeza a dificulta-la estabilidade sobre o terreo. Prácticamente fago a subida a catro patas e, aínda así, hai puntos nos que non teño claro poder avanzar sen esbarar. Por sorte, o tempo está seco, se non, esta ascensión sería unha tolería. Unha vez coroada, viramos á dereita para retornar ó sendeiro do Carteiro e pasar por Tebilhão, en dirección á casa do Vidoeiro, terceiro abastecemento do día. De novo me atopo coa santa de Candal, que me ofrece auga fresca para encher os meus bidóns. O sol apreta, e hai pouca sombra no camiño . Para a miña desgracia, empezo a notar molestias nas plantas dos pes, coma se levase arena dentro da zapatilla, primeiro indicio de que teño rozaduras e xa non teño roupa de cambio dispoñible ata chegar a Lomba. Dada a situación, teño que parar máis da conta no abastecemento, e poño zapatillas, plantillas e calcetíns ó sol para que sequen. Voto dúas mans de vaselina para intentar mellora-las cousas, e aproveito o tempo para comer e beber. Prefiro perder tempo que non arriscarme a non poder andar de aquí en diante.

Póñome outra vez en marcha, e teño a impresión de ir mellor, pero móvome con precaución. A calor segue sen dar tregua, aínda que non chegamos ós trinta grados, pero o sol semella implacable. Vou gañando confianza, e mesmo gaño algunha posición, apoiándome no terreo favorable, xa que é todo descenso ata chegar ás “Escadas do Martirio”. Aquí chego xa moi canso, con algún problema para beber e comer, o que non axuda moito. A chegada a Lomba, cuarto avituallamento, é un vivo retrato do nome do trilho. O único que me axuda é saber que a miña muller está alí e me axudara a recuperarme. Aínda así, vou co corazón a mil por hora, e tardo moito en voltar á calma. Novo cambio de roupa, máis vaselina nos pes, pero agora tamén levo a entreperna en carne viva . A falta de previsión estame a penalizar, e con esto non contaba. O certo é que partira pola mañá pensando en chegar á meta no tempo que me levou chegar a Lomba, pero non hai escusa posible, e teño que responsabilizarme dos meus erros. Intento comer e beber algo, recupero o alento, e póñome en marcha coa esperanza de arrastrarme ata á meta sen máis inconvintes. Os tempos de corte son moi amplos, e o único que mo pode impedir é a miña incompetencia.

Hai que subir ata Alberguería da Serra, e o sendeiro ata o radar meteorolóxico non é doado. Por sorte, xa é o derradeiro tramo con tanto desnivel acumulado pero hai que roelo. Unha vez arriba, baixada polas Pedras Parideiras ata o sendeiro que encara a Frecha da Mizarela.

Xa se ve Albeguería da Serra, e alí volta a coidar de min a miña muller (outra santa máis no meu paseo pola Freita). Buscamos alternativas para as rozaduras e intento beber algo, que comer non podo. Empezo a tiritar de frío, polo que boto man da chaqueta e tamén do frontal, porque a noite se achega. Cando saio do abastecemento vexo a lúa chea á miña dereita, pero pronto se cubre coa néboa. Non queda máis que un longo descenso ata Arouca e, a estas alturas da proba, só me queda a satisfacción de poder chegar a meta. Nalgún treito forzo o ritmo, pero non consigo mante-lo porque as náuseas me deteñen cada certo tempo. Volvo a entrar en calor, e teño que saca-la chaqueta, pero nada do que faga me alivia o malestar. O único que me da forzas nesta zona é o sonido da Macarena de fondo, que nalgunha festa estaba soando a todo trapo. E así, con máis pena que gloria, e logo de case dezaoito horas, regreso a Arouca e entro en meta baleiro por completo. Esta vez puiden chegar a meta, pero non sei se vale a pena face-lo nestas condicións. Haberá que reflexionar con calma unha vez que pasen os días, e buscar solucións ou alternativas que me permitan disfrutar das carreiras.

O meu máis sincero agradecemento ós compañeiros que me acompañaron ó longo do día por Whatssapp. Sen eles, probablmente, o resultado final sería outro ¡Saúde e kilómetros, amigos!

César Martínez

Bonus

Carreira: Nocturna San Xoan

Data: 23 de xuño de 2026

Lugar: Vigo

Por Jose Garabatos

18 nécoras, 18, participaron nesta singular carreira de asfalto. Pero so seis acudiron á carmafoto. Hai que darlle unha volta a esto.

Carmafoto

Digo que singular, porque é unha carreira curta pero matadora. E promete ser máis matadora nos próximos anos. A calor e a humidade adoitan ser elevadas. Porén, a organización non considera oportuno ofrecer avituallemento líquido a media carreira porque, din, a distancia e menor de 10 km e non temos obriga de dar auga. Digo eu que non teñen obriga, pero que tampouco está prohibido que a den. O caso é que a meirande parte dos atletas chegan deshidratados á meta, a non ser que leven a súa propia botella de agua. Eso foi o que eu fixen, e aínda así, pasei momentos moi difíciles. Era a miña volta ás carreiras e tiven un desfalecemento no que me subiron as pulsacións que me obligaron a parar e botar a andar un rato.

Afortunadamente, recuperei e puiden chegar a meta correndo.

Parabéns a todas as nécoras que completaron a carreira, especialmente as senior-girls Alicia e Mari que, novamente, lograron postos de honra, terceira e cuarta de categoría, respectivamente, sendo Mari a auténtica dominadora do circuíto RunrunVigo.

PD.: Alicia e máis eu, en cualidade de excompañeiros de Pancho no instituto, ademáis de orgullosas nécoras, dedicamos os nosos esforzos ao presidente. Forza Pancho!

Jose G.

Un «paseo» por los Picos de Europa: Travesera. Sangre, sudor y lágrimas.

Segunda época, segunda temporada, episodio 8

Recogiendo el dorsal

Carrera técnica

Hasta el primer avituallamiento fui adelantando poco a poco a corredores de mi nivel. A estas alturas ya estaba más o menos en las posiciones que me correspondían.
De ahí a Caín, con más cabeza. Empiezan las zonas más técnicas y alguna bajada por nieve. Inicié el último descenso hacia Caín con las primeras luces del día. En el último kilómetro preparé los bidones para no perder tiempo en el avituallamiento. Bajando cedí algunas posiciones, pero no me preocupó.

Guardo el frontal y la luz trasera, como algo en el avituallamiento y salgo con calma para afrontar la ascensión más larga de la carrera.
Empiezo a subir Dobresengos a mi ritmo, empujando bien con los bastones. A mitad de subida ya había bebido dos bidones y seguido la estrategia de alimentación según lo previsto. Llego a la Orcada de Caín con 10 minutos menos que en 2024.
La bajada hasta Vega de Urriellu fue bastante complicada: algunos pasos por nieve que hice literalmente culo al suelo porque de pie eran impensables, además de mucha roca técnica.

En el avituallamiento relleno los cuatro bidones, tomo un arroz con leche y un par de trozos de sándwich. Arranco hacia Collada Bonita. La primera parte la hago a buen ritmo y, al llegar a la zona de piedra suelta, avanzo con más precaución, asegurando cada paso para no resbalar hacia atrás. Corono con muy buenas sensaciones.
Bastones al cinto y comienza la bajada. A los pocos metros empiezan a caer piedras desde arriba. Me cubro como puedo, con los brazos protegiendo la cabeza. Alguna me impacta de lleno, aunque los brazos amortiguan el golpe. Continúo algo aturdido.
En mi opinión, la carrera empieza realmente aquí.
Seguimos bajando y, en un traspié, caigo sobre el pecho. Uno de los softflasks amortigua parte del impacto, pero la rosca del tapón se me clava en las costillas. Me levanto, evalúo daños: raspón en la mano izquierda y golpe en las costillas. Sigo bajando hacia Vega de Sotres. Molesta, pero se aguanta.
A un kilómetro del avituallamiento vuelvo a caer. Esta vez golpeo la rodilla derecha. En un primer momento pensé que estaba fuera de carrera, pero al levantarme comprobé que solo era una pequeña herida y que podía seguir sin dolor.
En el avituallamiento me curan las heridas, relleno bidones, como lo mismo que en el anterior y cargo todos los geles y sobres de hidratos que tenía en la bolsa de vida.

El legendario Picu Urriellu al fondo

Arranco hacia el Collado de Valdominguero. Hago toda la subida controlando el ritmo y racionando la bebida. El calor empieza a apretar y es la última gran ascensión del día. Después de coronar quedan bastantes kilómetros corribles y hay que guardar algo.
Paso por arriba con 45 minutos menos que en 2024, aunque ya solo me queda un bidón. Empiezo la bajada hacia el Jitu de Escarandi. La primera parte es algo más técnica, pero llevo buena cadencia, dejándome caer y aprovechando las zonas más fáciles para beber lo que queda. Al llegar a la fuente relleno bidones y continúo los 4 km de pista hasta el Jitu.
Último avituallamiento. Aquí ya solo como fruta y membrillo. Relleno bidones —solo uno con hidratos— porque en la parte final voy a tirar más de geles con cafeína.
Salgo a buen ritmo hacia la zona de Pastores de Portudera. Allí el calor apretaba de verdad y no corría nada de aire. Fui reservando bastante para no gripar el motor por exceso de temperatura.

Bajando

Bajando por el Caoru, en las zonas de sombra iba relativamente bien, pero al sol  aquello era un auténtico tostadero. Estaba perdiendo bastante tiempo por no querer pasarme y acabar completamente sofocado.

En meta

Un gran tiempo

Y un aplauso especial para la atención en meta. Nos cuidaron de maravilla: control de tensión arterial, obligación de sentarse un rato, beber isotónico y comer algo. En mi caso me pareció un poco exagerado porque me encontraba perfectamente, pero viendo cómo llegaron otros corredores, fue una medida más que acertada.

 

VI carreira de Samil Memorial Alfonso Varela

Segunda época, segunda temporada, episodio 7

Carmafoto numerosa

Desta volta ás miñas expectativas ían baixo mínimos, ou se cadra un piso ou dous máis abaixo . Pese aos ánimos de Pepemanba e a miña intención de recuperar a regularidade nos entrenos, a verdade que foi imposible. Sempre se cruzaban na axenda milleiros de cousas, e de nada serviu o da libreta dos deberes, a cabina de Clark Kent, as consignas de Señora Minducha e outros trucos que funcionaban noutros tempos.
E por riba, hai unha semana, en plena sesión de poda o xeonllo esquerdo quedou perxudicado con tanto xiro e tanto subir e baixar da escaleira de man… Anulei o entreno do domingo, tomei Celecoxib os tres días regulamentarios, freguei mañá e noite a zona con Voltaren, e só o venres pola tarde sain a facer menos de 4 km ata as Catro Pontes, só por comprobar que os xeonllos respondían… Afortunadamente a única zona con molestias de mención foron os pés, por levar mal estirado un calcetín, ter as unllas algo longas e non protexer un callo que me está a sair no dedo mediano dereito.
Sabendo que todo estaba máis ou menos no seu sitio, hoxe fun cara  Samil con tranquilidade , pero convencida de que ía saír unha carreira lenta, e que sendo 8 mulleres na F4 quedar de 4 xa sería aceptable.

Despois de saudar a Lucía, Miriam, Francisco, Mari, Milego e outros compañeiros, quentar e facer a Carmafoto, xa tocou ir cara ao liña de saída.
A bo fe que tivemos unha boa mañá para correr, incluso chegou ao picar un pouco de máis o sol no tramo de praia, pero hai que dicir que este ano a area estaba perfecta ( quitando a zona seca, tampouco imos mentir).
Todo ía sobre o previsto ata o momento de cruzar para o piñeiral. Alí saímos das beirarrúas cara un túnel que vai por baixo da estrada , e a zona de baixada onde eu pousei o pe estaba chea de gravilla , vinme escorregando e esnafrándome estrepitosamente pero unha man xenerosa turróu de min e salvoume. Dinlle as grazas e deixéino pasar diante e dixen que lle debía unha.
Non creo que o meu rescatador anónimo entre a ler nada nesta sección de CEG, nin moito menos que visite o blog do noso clube, pero polo menos que conste publicamente as súa deportividade e compañerismo. Se non fose por él , a miña carreira tería rematado de xeito ben distinto. Así que novamente GRAZAS COMPAÑEIRO!.
As voltas polo piñeiral fixéronseme longas, e nalgunha costa abaixo o xeonllo esquerdo deu algún aviso , pero logo pasou.
De volta na praia as sensacións xa era de calor , de ir co cu a rastro e non dar chegado , pero por fin tocou pisar a liña de meta , descansar , volver a saudar a Miriam e Fon e outros compañeiros  . Cando me acheguei a Mari e Francisco para preguntar se sabían algo dos resultados quedei pampa: Mari medalla de bronce na F4 ( cousa coa que xa contaba, pois vai coma un tiro no circuíto de carreiras), pero o que non esperaba era ter quedado eu de primeira . A vida dache sorpresas , cantaba o Baldes…

Alicia primeira, Mari terceira

As premiacións aínda ían comezar ás 13 horas, co que houbo tempo de ir tomar unha cervexa e logo esperar un longuíiiiisimo tempo de pé a que nos tocase o turno.
Pero ben está o que ben acaba : Dúas nécoras no podium da F4 , lucindo con alegría e orgullo as cores do Carma e do Trigal , e aínda por riba recibindo os agasallos de mans de Julia Vaquero e Jesús España.

Alicia e Mari, un gran éxito das «carmagirls»

Penso que non se lle pode pedir máis a esta xornada.

UN MARATÓN CON CUESTAS

Segunda época, segunda temporada, episodio 6

En la feria del corredor con Khene

Diecisiete años después volvía a correr el maratón de Madrid. En 2009 era un inexperto corredor de que iba a correr su segunda maratón y ahora un experimentado maratoniano que buscaba su maratón 45. Lo que no cambió es su dificultad, con su circuito rompe piernas y con la guinda de una subida de más de 4 km al final del trazado. A eso se suma la altitud, que sin ser exagerada, se nota para el que viene a nivel del mar.

De camino al maratón

Lo primero que hice al llegar a la capital, antes de ir al apartamento, fue ir a la Feria. Que sepáis que si vais en coche es un caos ya que te metes en un colapso de tráfico por el embudo que suponen las entradas de parking a los diferentes pabellones del IFEMA. Por eso quedó mi hija en doble fila mientras hice una rápida recogida de dorsal.

Por eso no pudo ser la CARMA foto  grupal aunque sí una con la nécora Khene cuando ya me marchaba.

Me quedó pena de no poder recorrer la Feria con calma. Lo dicho, si vais otro año, mejor ir en transporte público.

Tras ir al alojamiento que pillé en Alcobendas me acerqué a Madrid. Quería controlar el trayecto al guardarropa y a la salida. Fue una buena idea porque la línea 10 del metro está en obras y así busqué un viaje alternativo que llevaba sobre 80 min.

El resto del sábado me lo pasé en el apartamento descansando.

Y llegó el domingo con su correspondiente madrugón. Salí a las 7:00 de la mañana. El viaje se hizo ameno con otros dos corredores. Tras dejar la bolsa en el guardarropa fui a la zona de salida con la nécora Víctor Rivas. La idea era compartir los primeros kilómetros.

Esperando la salida

La hora de salida me parece que es muy tarde. Va por oleadas. La primera a las 8:45 y la más lenta a las 10:00. Una locura con el calor que hizo. Así hubo 244 intervenciones sanitarias.

Sobre la carrera poco que decir. El trazado no invitaba a alegrías. Si a eso le sumamos el calor, que venía de un maratón dos semanas antes y que dos después había otro, pues más que nunca había que correr por sensaciones y sabiendo que era imposible llevar un ritmo constante.

En el kilómetro 18

Hasta el km 18 en compañía de mi compañero de equipo Víctor Rivas recortando muy poco a poco la distancia que nos llevaba el globo de 3 h 15 min. Ahí lo cogimos y Víctor apuesta por quedarse bajo su cobijo mientras que yo lo sobrepaso. Paso la media en 1h 36 min 28 s. En todos los puestos me hidrato y me hecho agua en la cabeza.

En la Casa de Campo no tengo buenas sensaciones. Me sobrepasa el globo de 3h 15min en el km 28. Víctor me anima a seguirlo, que el tampoco va cómodo pero que hay que agarrarse. Yo en lo que pienso es que en dos semanas hay otro maratón y lo que menos me conviene es vaciarme por lo que sigo a mi ritmo.

Hace calor y menos mal que en buena parte del recorrido hay sombra.

Se acerca la zona dura del maratón. En el km 33 una cuesta corta pero dura te deja «temblando». Sigue el sube y baja. ¡Qué tortura! En el km 37 otra cuesta de unos 150 metros que deja mella. Luego un pequeño tramo de respiro para afrontar los últimos kilómetros en subida que parece interminable. Hay que ponerse un reto para no rendirme y es no ir por encima de 5min00s/km y lo consigo. ¡¡¡Últimos 2,195 km en 4min57s/km!!!

¡Por fin llegó a la Fuente de Cibeles! Ya solo quedan unos metros y está conseguido un duro maratón 45 con un tiempo de 3h 16min 57s.

Con su medalla

Puesto 997 absoluto y 25 de categoría M55.

Tiempos

Ni tan heavy

Segunda época, segunda temporada, episodio 4

El día anterior, de paseo por Barcelona

Del 15 de marzo en que se celebra este maratón al 10 de mayo la idea es correr 4 maratones. Esperemos que el cuerpo aguante pero habrá que ayudarle. Así que nada de objetivos súper exigentes y a correr por sensaciones.

Todo preparado

De entrada me planteo intentar un 3h 05 min ó 3h 06 min pero, repito, primando sensaciones.

Llegué a la ciudad Condal el viernes. Primero al hotel y luego recogida de dorsal.

El sábado de mañana paseo que empieza con llovizna y acaba con lluvia intensa. De tarde confinamiento en la habitación descansando.

La previsión meteorológica es buena pero son las 20 horas del sábado y sigue lloviendo y hasta ya lo dudo. Hombre de poca fe porque efectivamente el domingo amanece despejado.

Mentalizándose para salir a la pista

Me levanto a las 6 porque prefiero hacer las cosas con calma. La salida de mi cajón es a las 8:40 desde plaza Cataluña pero antes hay que dejar la bolsa en el guardarropa situado en la zona de Arco de Triunfo, junto a la meta.

Y ¡en marcha!

Salgo del hotel a las 7:20, con tiempo suficiente.

Antes de la salida la famosa canción de Barcelona de Montserrat Caballé y Freddi Mercury para calentar motores.

Con puntualidad arrancamos y en los primeros km me pasan un sinfín de corredores que hasta me hacen dudar en repetidas ocasiones si no estaré yendo lento, pero no, mi ritmo es el adecuado, ya que voy por sensaciones sobre 4min30s/km.

Dicen las estadísticas que desde el km 5 al 20 pierdo 279 posiciones y así sería porque sigo pareciendo el lento de la carrera pero mis sensaciones son buenas y el ritmo sostenido.

En el kilómetro 8

Poco después del Ecuador de la prueba me acoplo a un grupo de 6 corredores. Parece que llevan mi ritmo. Los km ya van pasando factura en los corredores y ahora ya tengo la sensación de ganar puestos.

El recorrido es llano pero como pone la organización en un mapa explicativo, llano toboganero. Siempre picando suavemente para arriba o para bajo.

Km 26

Pasado el km 30 entras en Diagonal Mar. Momento clave de la carrera ya que a los km acumulados se suma una larga recta, expuesta al viento (afortunadamente suave) y el aumento de temperatura. El grupo en el que voy  me llega a sacar unos metros en un par de momentos pero no me cebo. Y en el 35 pincha uno de mis acompañantes y los amigos aminoran para animarlo. Yo sigo manteniendo el ritmo con determinación.

Km 39

Así es el maratón. Parecía que el que se iba a quedar era yo y en cambio el bajar de 3 h 10 min está a mi alcance.

Solo queda superar la cuesta del km 39, que para los corredores locales es «molt heavy» y a mí, acostumbrado a Vigo me pareció normalita. La subo con prestancia y fortalecido por los ánimos del gentío agolpado a los márgenes a modo de embudo recordando las subidas de los puertos por los ciclista donde tienes que ir en fila de uno. La imagen al fondo de la subida se hace más emblemática con la Sagrada Familia.

Km 39 «y pico»

Ya solo quedan un par de Km más o menos favorables para llegar al Arco de Triunfo girar a la derecha y recorrer la recta de los últimos 100 metros.

Un auténtico metrónomo

Muy contento con mis 3 h 9 min 0 s.

Gran progresión

Pancho.