Hoxe recibimos dúas crónicas moi especiais. A minibay de Alicia que sigue o seu proceso de recuperación e o 44 do presi. Velahí van:
Carrera: Minibay
Fecha: 12 de abril de 2026
Lugar: Nigrán-Baiona
Por Alicia:
Crónicas da favela: “ V Mini Bay ”
Teño que admitir que cheguei a este domingo 12 de abril cun nivel baixísimo de entrenos (un por semana como moito). Pouco descanso , e menos mal que mantiven a sesión semanal de ximnasio.
Así que as expectativas eran baixas. Tiña polo menos o incentivo de ter compañeiro de carreira, un sobriño que xa ten ido conmigo na Carreira de Carnota algunha vez. Como dixo que levaba tempo sen entrenar, o plan era comezar correndo a 6 min/km , e logo xa iriamos vendo.
Frío e sol cando o noso esforzado utillero nos deixou en Praia América. Ambientazo no arco de saída, con máis de 2000 persoas dando voltas. Cola interminable para ir aos baños, así que nin o intentei. Coincidín antes da saída cun compañeiro do Carma, que igual ca min, renunciara a facer a Media Maratón, no seu caso por non arriscar cunha fisura que aínda non estaba de todo ben. Ao ser só dous e sen reporteiro dispoñible, non houbo posibilidade de Carmafoto. E aínda que chegase a habela, non deixaría de ser unha simple partícula subatómica comparada coa tremenda Carmafoto deste ano para a Media en Samil. Récord histórico!.
Despois dos saúdos e quecementos, o meu sobriño Dani mais eu puxémonos na retaguardia á hora de saír, e desde aquela ata rematar o paso de Monte Lourido cara Sabarís, a sensación era de ir zafando dos cóbados da xente e todo momento. Nunca antes nunha carreira sentira tanto exceso de compañía. Nun deses últimos recortes e adiantamentos, o meu sobriño tirou millas, tocándome facer os últimos 3 km pola miña conta. Foi nese tramo no que rebaisei ao compañeiro do Carma desexándolle sorte.
Alicia en pleno esforzo
Aí foi cando comezou a molestar o glúteo esquerdo, e tamén a sensación de rozadura dun par de dedos dentro das zapatillas. Tamén me andaban a amolar as pingas de chuvia empañando as gafas ( se o chego a saber corría sen elas) . Segundo os datos de Championchip, o meu ritmo foi en progresión e corrín máis lixeira nese momento, pero iso non evitaba que a chegada a Baiona me resultase tan interminable coma sempre, e que me fosen rebasando a cada momento.
Cando crucei finalmente o arco de meta o meu Garmin dicía que rematara en 1 hora e 1 segundo. Pero o tempo oficial foi 00:59:59, así que por 1 segundo obxectivo cumprido. Unha auténtica miragre pascual chegar a facer ese tempo, a ritmo medio de 5:41 tendo en conta a inactividade deste trimestre. E ademais poder facelo sen dor, sen calambres, sen inflamacións de mención… Rectifico, amago de calambre nos cuádriceps si que tiven, pero despois da carreira, camiñando costa arriba pola estrada da Virxe da Rocha mais de 1 km para poder chegar a onde estaba o coche.
Pero despois de todo o esforzo, todo rematou en final feliz. Ducha quente en casa, cocido e sobremesa, e un dorsal máis gardado co resto. E por suposto, a satisfacción de lucir a negra do Trigal e defender as cores dignamente. Posto 4 de 12 veteranas de + 60 Posto 295 de 979 mulleres Posto 706 de 1722 persoas chegadas a meta. Definitivamente estamos de Pascua de Resurección atlética. Agora que dure.
Alicia López Regueiro
Recorrido del maratón de Bratislava
Carrera: Maratón
Fecha: 12 de abril de 2026
Lugar: Bratislava. Eslovaquia
Por Pancho:
Un paseo por Centroeuropa
Esta aventura la compartí con mi compañero de equipo Jorge González, aunque con diferentes objetivos. Él intentar marca personal y yo sumar el 44 maratón del reto de los 100.
Desde que salimos el viernes de casa en Vigo hasta que entramos en el Apartamento en Bratislava pasaron 10 horas. Es lo que tiene vivir en una ciudad con pocas conexiones aéreas y viajar a Centroeuropa.
Decidimos ir a por el dorsal tras dejar los bártulos en nuestra morada del fin de semana. No se puede hablar de feria del corredor porque apenas hay cuatro stands. Por supuesto hicimos la foto delante del panel del circuito.
Recogida de dorsal
Entramos en el cajón 15 min antes de la salida y hacemos un selfie para la posteridad. Luego Jorge avanza hasta cerca de la alfombrilla de salida y yo me quedo donde nos fotografiamos ya que él intenta acercarse a 2h 52min y yo estar sobre 3h 10min.
Todo preparado
En cuanto a la prueba en esta competición hay maratón, media maratón y maratón por relevos. En el circuito de 42.195 km se dan dos vueltas, aunque con variaciones entre ellas.
Selfie con Jorge
Destaca por sus largas rectas sobre todo la que hay de unos 4 km y giro de 180° para volver en sentido contrario y que se corresponde aproximadamente del kilómetro 5,5 al 13,5 y que se recorre en la segunda vuelta aproximadamente entre el 22,5 y 30,5. Es decir que ya solo en esta recta haces un poco más del tercio de la prueba.
Respecto a la carrera empecé con cautela. Los primeros kilómetros urbanos voy por sensaciones. Paso el km 5 en 22min 20s. Estaría bien conseguir bajar de 3h 10min y ligeramente voy mas rápido. El tiempo en el segundo parcial ya es un pelín más lento del necesario para 3h 10min, pero no tengo la soltura del último maratón. De vuelta al centro de la ciudad nos tocan dos tramos de unos 100 metros con adoquín basto y de seguido un puente para atravesar el Danubio. En el otro margen se entra en un parque y la cosa se pone fea. Un par de km me voy por encima de 4min40s y parece que me quiere volver la molestia de hace una semana en la ingle. Es una crisis que afortunadamente sólo dura 4 km, entre el 18 y 22. Fue un momento delicado porque lo primero en lo que piensas es que queda más de la mitad de la carrera.
Me vino muy bien que me rebasó, pasado el km 20, en el otro puente con el que vuelves al centro de la ciudad, la liebre de 3 h 15min (que iba más rápida que su tiempo objetivo) y me «agarré» como pude. Pasamos en 1h 36min 14s netos la media y me vino de lujo esa grupeta en la larga recta de 4 km que volvemos a recorrer por segunda vez, donde poco a poco mejoraron mis sensaciones (y cero molestias) y recuperé la velocidad de «crucero». Mismo a la vuelta de esa recta, sobre el km 32, decidí dejar atrás el grupo. Me encuentro con confianza y las sensaciones en la zona adoquinada son mucho mejores.
Solo queda un último obstáculo. En esta segunda vuelta al cruzar el primer puente giras a la izquierda y coges un sendero de poco más de 2 km que se hace aún más eterno a la vuelta por el viento en contra. Superado ese tramo casi estamos en el kilómetro 38. Al llegar por segunda vez al parque donde había pasado la crisis en la primera vuelta aguanto el tipo porque se «huele» la meta.
Se hace dura la rampa de acceso al segundo puente pero ya solo queda 1 km. Y entro en meta en 3h 13min 01s (3h 12min 21s neto). Así que 8s más rápida la segunda media.
Muy contento y lo curioso es que si veis la estadística oficial con parciales dice que hice ritmo homogéneo los tramos. Todos a 4min 34s, menos el primero que fue a 4min 37s (porque tardé 50 s en traspasar la alfombrilla de salida) y el del 15 al 22,1 a 4min 35s).
Puesto 172 de 1563
24 de 213 categoría.
7 de 29 españoles.
Ahora a recuperarse para correr Madrid en dos semanas.
Algunas nécoras dieron a conocer su participación en alguna carrera de San Silvestre. Son los siguientes, salvo error u omisión.
Juan José Milego en Tomiño
David Fraile en Laviana (Asturias)
Jorge Rodríguez en Vigo
David Boleas en Pontevedra
Ramón ? en Castrelo de Miño
Y este es el recorrido de Oviedo donde corrí yo, pero no tengo foto.
Y una nécora, Luis González, mandó una crónica.
Una nécora en el Duero: San Silvestre de Zamora.
2025 tocaba despedirlo en Zamora y, como he hecho los últimos años, una de las actividades de ese día es correr la San Silvestre. La San Silvestre de Zamora celebraba este año su 46 edición. 46 ediciones me parecían muchas, por lo que busqué información, y me llevé una sorpresa: la San Silvestre de Zamora es la tercera carrera de nochevieja (llámense San Silvestre, Carrera del Pavo, Cursa dels Nassos, Circuito de Nochevieja o como se llamen) con más ediciones de las que se celebran en España, solo por detrás de la San Silvestre Vallecana, con 61 ediciones, y de la Carrera del Pavo de Alcañiz, con solo una edición más que la San Silvestre de Zamora.
Luis González esperando la salida
Pero vayamos a lo que fue la propia carrera. A diferencia de la San Silvestre de Vigo, la de Zamora, sin dejar de ser festiva, también es cronometrada y competitiva. El circuito es corto, de sólo 3,6 km, llano y rápido. Empieza y termina en la Plaza Mayor, y recorre las principales calles de la ciudad, llegando hasta la catedral. Es de destacar que lo corrimos con solo 3 °C de temperatura.
Legando a meta
En lo personal, la San Silvestre de Zamora fue mi carrera más rápida del año, por debajo de los cinco minutos el kilómetro. Además, tuve el honor de ser el representante del CARMA en Zamora, ser una nécora en el Duero.
Hoy tenemos dos carreras, una en Silleda y otra en Vilatuxe, Lalín, por la sierra del Candán, en las que las nécoras y El Trigal estuvieron ampliamente representados. Aquí dos crónicas.
José Francisco y Mari en Silleda:
Carrera: X Carreira popular Abanca. Semana Verde de Galicia. Nocturna, 7 km.
Fecha: 6 de junio de 2025
Lugar: Silleda (Pontevedra)
Se trata de una carrera nocturna de 7 km. por un circuito por pistas rurales, tierra y asfalto, muy bacheado, por el paso de vehículos agrícolas.
José Francisco y Mari antes de la salida
Con una participación de 80 corredores.
Carrera muy rápida, con cuestas largas pero poco pronunciadas, excepto en el entorno del kilómetro cinco o seis, donde, después de una bajada corta, pero pronunciada con el fin de pasar bajo la autopista AP53, nos encontramos, con una subida un poco larga. En ese tramo, algunas piernas deciden caminar un poco. El orgullo no te permite, pero ya te conformas con mantener la posición.
Alrededor de los 23 minutos entró el primer corredor.
Alguno se conforma con llegar en 37 minutos 8ª posición en MASTER C
MARI entra con 43 minutos suficiente para obtener la 1ª posición en MASTER C
Mari, como casi siempre, en el podium. Esta vez en lo más alto. ¡Enhorabuena!
La parte que menos me gusta, es la falta de voluntarios en los cruces, en el km 3 avituallamiento, sin nadie (auto servicio).
Medalla FINISHER. Carrera homologada por la federación y TROFEOS muy chulos.
Por lo demás fue nuestra tercera participación. Llegamos a casa a las 12 de la noche. Cosas de las carreras nocturnas.
Por MARIA CARMEN Y JOSE FRANCISCO
César na serra do Candán:
Carreira: Desafío Serra do Candán
Data: / de xuño de 2025
Lugar: Vilatuxe
Datos significativos: 34,94 km / 2308 m D+ / 5 h 33 min 20 s
A Serra do Candán é un lugar espectacular. A carreira, que organiza o Galaico Trail Run naquelas terras, é de parada obrigatoria, se non anual, porque non se pode ir a tódalas carreiras, sí, polo menos, cada certo tempo. Así que, con algúns compañeiros do clube, Alfonso, Ramiro e Jorge, aínda que estes dous últimos só a dar folgos e disfrutar do ambiente, por mor das súas lesións, alá nos fomos o venres pola tarde para recoller o dorsal e non ter que pegarnos o madrugón na mañá do sábado.
César en pleno esforzo
O obxectivo básico, coma sempre, é rematar dunha peza. Pero, este ano, a quince días da visita á Serra da Freita, onde todo comezou, a carreira debía servirme como derradeira proba para coñecer en qué estado me atopo, e como derradeiro adestramento exixente.
Era a miña cuarta participación, pero a primeira vez que o percorrido se facía en orde inversa, polo que había gañas de ver cómo son esas subidas e baixadas polo outro lado. Facía fresco pola mañá, pero todo apuntaba a que sería un bo día, sen moita calor e sen choiva, como así foi. Foto de rigor, saúdo con Iñaki, que viaxou pola súa conta, e para a liña de saída. Xúntome a Alfonso, coa intención de ir tras él mentres as pernas aguanten, e, xa en catro ou cinco quilómetros o deixo por imposible (está forte coma un touro), e prefiro reservar para non estoupar. Ó fin e o cabo, van ser ó redor de seis horas de carreira, e non quero que me pase o mesmo que en anteriores edicións.
Facía tempo que non participaba na proba, polo que, a medida que avanzo, vou lembrando algunhas zonas, mentres que outras me sorprenden, ben porque son máis duras, ben porque son máis longas do esperado. De todos modos, a primeira parte do percorrido, polo lado que imos este ano, fáiseme máis doada, xa que se pode avanzar rápido a pesares da dureza. Aínda así, vou tranquilo, coñecedor de que a proba está a partires da subida ó Coco, a máis longa do día, que nos leva ó punto máis alto con case que 1000 metros de altitude. Ó pasar polo segundo avituallamento do día, Ramiro e Jorge están a agardar por min, pero xa non os verei máis ata a meta, porque o ritmo que levan Iñaki e Alfonso é espectacular e, se queren darlles ánimos, van ter que esquecerse de min. Mellor así, que non me agobio por ter que chegar canto antes ós próximos abastecementos
Reunión de nécoras na ruta
Antes do comezo da subida ó Coco, avituallamento onde me refresco e como para non flaquear ata o cume, e imos cara arriba. Coma é habitual, vese que hai unha pista máis xeitoxiña pola que se pode subir, seguramente ata o mesmo sitio, pero nós imos case que en liña recta. Será para que cheguemos antes. A primeira parte é máis tendida, pero, chegado a un punto, distingo as camisetas dos corredores que levo diante nunha senda vertical que anticipa dor. Pois sí, non estaba equivocado. Pero, ó contrario que outras veces, a pesares do cansancio, manteño un ritmo constante, e fáiseme levadeira a subida. De todos modos, é un tramo no que me adiantan algúns que levan presa. Ó pasar polo cume, meto algo para o bandullo, e lánzome cara abaixo coa intención de non parar no seguinte abastecemento. Vou bastante rápido, para o que son eu, e levo algún susto, pero non afrouxo. Polo avituallamento paro a beber, que sí vai a facer falla, e sigo o descenso ata o río.
Unha vez que o cruzo e, para non perder costume, collo cara a esquerda, e intento pasar por un camiño de silvas. Se as hai cando vou adestrar, igual nesta carreira tamén deixaron algún tramo máis sucio. Menos mal que un par de voluntarios ma fan ver que o camiño está cara o outro lado. Voume rindo de min mesmo ata que voltamos a subir. Tócalle o turno á costa da fariña.
A subida habitual é dura, aínda que corta, polo que lembro, e teño curiosidade por ver cómo se da por esto outro lado. A verdade é que se me fixo longa e desgastoume bastante, pero permite avanzar sen grandes dificultades técnicas. Non coma a baixada que nos espera. Alí, entre a miña torpeza, algunhas rochas máis planas do desexable, e unhas raíces traicioneiras, prefiro non arriscar e baixar a modo. Prefiro chegar á meta con tódolos dentes no sitio. Este é o tramo máis técnico do día, creo eu, e cóstame bastante moverme, pero respiro aliviado cando chego á parte máis baixa sen sobresaltos. Queda unha subidiña ata Bustelos, na que volvín a trotar por momentos, pero máis forzado porque non se daba rematado e tiña ganas xa de chegar arriba, que buscando forzar para gañar tempo. Por este lado coido que se me fixo máis longo este tramo, pero a perspectiva cambia de face-lo con 10 kilómetros nas pernas, a facelo con 25. No avituallamento bebo e como algo, xa que, polo perfil, aínda ten que quedar unha sorpresiña, e así foi. Un par de kilómetros cara abaixo a bo ritmo, que xa é momento de gastar o que queda dentro, para desembocar nunha subida corta, pero moi dura, e onde apreta o sol que non vexas. Xa non queda nada, así que forzo a marcha todo o que son capaz. Dende o alto, continúo a moi bo ritmo na baixada, que ata me sorprendo a min mesmo de cómo vou disfrutando. Aínda resta algunha pequena subida máis, pero o cheiro a meta non deixan que me relaxe, e consigo entrar en meta en pouco máis de cinco horas e media, un pouco máis que unha das novelas de Miguel Delibes.
¡Meta! e tan fresco.
Logo de refrescarme no río, ou mais ben, conxelarme, busco ós compañeiros para ir a cambiarme e comer unha boa paella conversando sobre cousas de corremontes. Hoxe as cousas saíron moi ben, e isto dame confianza de cara a Freita, que era do que se trataba. Pero esa, xa é outra historia.
Este parece ser o principal obxectivo
Tempo oficial: 5:33:20. Tempo neto: 5:22:12. Posición xeral: 88. Posición sexo: 82. Posición categoría (Veteráns B) 19.
Hoy son varias nécoras y varias carreras las comentadas:
Carrera: Entre rías. Media maratón
Fecha: 18 de mayo de 2025
Lugar: O Grove – Sanxenxo (Pontevedra)
Por Mari Carmen y José Francisco.
De izquierda a derecha, Juan, Dito, Selva, Suso y Mari antes de la salida. José Francisco espera en el punto intermedio
Todo empieza el domingo, día 18, hora 5,00
Salto de la cama, repitiéndome que sarna con gusto no pica.
Me ducho, pongo la ropa del CARMA, y procedo a despertar a quien me recordara que no somos normales.
Mientras se ducha y se viste yo preparo el desayuno. Me apetecería un café con leche y un cruasán relleno de pistacho del TRIGAL. Pero nos esperan 21 km repartidos en 11 y 10 km (RELEVOS).
Tendremos que conformarnos con un café solo bien cargado y un poco de arroz con leche.
Repasamos que no se quede nada atrás: dorsales, zapatillas, botellas, etc.
Nos ponemos en marcha, camino de SANXENXO, población que continúa dormida cuando llegamos.
El primer bus sale a las 7,45 horas para O GROVE.
Repasamos nuestra estrategia para las próximas horas y nos separamos.
Yo tengo que esperar al primer bus para A LANZADA .9,30 Horas.
Comienza la MEDIA MARATON. 10,30 Horas.
Mari se pone en marcha, comienza su carrera entrando en la isla de LA TOJA,
Al salir son 5 km.
Estos 11 km son bastante planos, con tramos muy rectos y largos. Resultan aburridos, pareciendo que no se acaban nunca. Encima el viento aprieta de frente.
Mientras tanto, yo espero con el reloj en la mano un ojo en la carretera y un montón de cálculos en la cabeza.
Alrededor de los 60 minutos, la concentración te desconecta de tu entorno y sumas.
Segundos mientras observas el relevo de los demás.
Una hora y once minutos, llega Mari.
José Francisco tomó el relevo
Cambiamos chip y hablamos lo justo y necesario.
Nos despedimos y salgo corriendo. Tenemos nuestro momento de gloria: el publico nos grita y aplaude.
Me gustaría pediros si alguien encuentra una foto del momento no dudéis en hacérnosla llegar.
Quedan 10 km, tres fuertes subidas con sus bajadas donde puedes recuperar un poco el esfuerzo empleado en las subidas.
Entramos en meta: una hora y un minuto.
José Francisco, Mari y Valerio con sus medallas. ¡Enhorabuena, nécoras!
Los penúltimos en relevos mixto pero muy satisfechos.
Maria Carmen y Jose Francisco
Carreira: Melgaço-Alvarinho Trail 2025. 50 km
Data: 25 de maio de 2025
Lugar: Melgaço, Portugal
Por César Martínez.
Primeira carreira do ano. Realmente, é a primeira dende novembro, pero é o que ten tanta vida social. O feito é que, por proximidade, por organización e por diversidade de percorridos, é unha proba á que me gusta asistir. Así que, plántome en Melgaço a primeira hora da mañá. A saída retrasouse das 8 ás 8:30, e podo intuír que é debido á baixa participación de este ano. Somos poucos na liña de saída, pero xa descarto o podium antes da partida.
A saída, igual que a chegada, son agora no centro da vila (cambiou fai unhas edicións dende o centro deportivo nas aforas) e creo que o cambio foi para mellor. Saímos cara o río Miño, e a primeira parte da proba transcorre pola senda dos pescadores. Terreo non complicado, e menos a estas alturas, pero que se fai cansino polo sube e baixa continuo, e por ter que andar pendiente de raíces e pedras nalgunha zona. Por non ser menos que outras veces, tropezo e voume de morros, co que xa o día se me empeza a torcer. Pasamos por debaixo da ponte internacional que leva a Arbo, e dende alí viramos cara o interior, buscando o primeiro abastecemento do día, logo do cal, tras un par de kilómetros, voltamos cara o Miño, pasando por algunha zona máis pechada de vexetación, e máis complexa de avanzar. Ó redor do kilómetro doce, deixamos definitivamente o río, o que non voltaremos ata a parte final da carreira, e chegamos ó seguinte avituallamento. Como e bebo, porque sei que agora virá a primeira subida importante do día, é fará falta levar forzas. A subida non é técnica, tampouco o será o resto da proba, pero sí ten bastante pendiente para empezar. Por sorte, aínda é cedo, o sol non queima moito, hai bastantes zonas de sombra e sopla algo de vento fresco, polo que a subida faise ben. Sin chegar a coroar, pero logo de un bo rato de ascensión, viramos por unha pista para coller unha baixada curta, logo da cal collemos outro pequeno tramo de subida ata o seguinte abastecemento. Por detrás de min chega algún corredor que debería ir diante, pero que se saltou algún cruce. Ademáis, algún outro compañeiro fala de erros coas fitas, polo que terei que estar atento para non perderme. Teño tendencia a ir mirándome a punta dos pés, e non sería a primeira vez que non vexo un cambio de percorrido ben sinalizado.
Entorno espectacular
Aquí entramos no tramo máis bonito, pois imos pegados ó río Mouro, e o son da auga refresca o espírito. Ademáis, disfrutamos de moita sombra. Logo de achegarnos a aldea de Cela, damos un rodeo duns cinco kilómetros para voltar por unha pasarelas de madeira, e chegar o seguinte abastecemento, pasando por diante da capela de Senhora da Boa Morte 🤔. Esto vino logo da proba, sobre o mapa, pero non sei se non sería un aviso a navegantes. Como xa levamos unhas cuantas horas de paseo, tómome con calma a parada. Bifana, auga fresca, cambio de calcetíns…prefiro non ter presa, e logo arrepentirme.
Esta carreira está chea de lugares privilexiados
De novo en movemento, subida por un terreo moi descoberto, e comezo a notar cómo me sube a temperatura. Xúntaselle a eso que, logo dun bo rato de non ver sinalización algunha, opto por voltar sobre os meus pasos, non me fora a saltar un cruce, ata que me collen un par de corredores que viñan por detrás e que me aseguran que imos ben. Haberá que fiarse, e vou con eles ata coroar o que será a penúltima subida do día. Na baixada atópome mellor, e levo mellor ritmo que eles, polo que vounos deixando atrás. Quizáis por baixar tan rápido 🙄, esta vez sí, sáltome un desvío, e sigo tan campante pensando que vou coma un tiro. Ó decatarme do erro, considero que xa non vale a pena dar volta, polo que vou collendo cruces que me leven hacia onde debe ir a proba, confiando en non facer moitos kilómetros demáis. Por sorte, non andaba lonxe, e atopo de novo as cintas que me devolven ó bo camiño. Pero, a cabeza non para, e xa asoman malos pensamentos. O sol apreta, e xa non levo auga bebible, ata atopar a un coche da proba no que me dan unha botella de auga. Non está fresca, pero é mellor que nada.
Logo de pasar por varías zonas habitadas, desemboco nunha estrada que recoñezo, pois é onde estaba o primeiro abastecem
César en pleno esforzo
ento do día ¡Xa nada podía ir mal! Tiña auga fresca, aínda que non puiden comer por levar o estómago algo revolto. Estiro un pouco porque vou bastante cargado e, ó poñerme de novo en movemento, noto que a cousa non vai ben. Estou hinchado coma o boneco de Michelin, e sinto moita pesadez nas pernas, pero aínda confío en que as cousas irán a mellor un pouco máis adiante. Xa coñezo o que me queda ata a meta, e eso axuda, pero non fun quen de recuperar forzas, e fíxoseme moi longo todo este tramo. Ademáis, podíase correr sen problemas, polo que a falta de forzas notábase aínda máis. Agua, resina e …non quedaba outra.
A derradeira sorpresa foi que a subida cara Melgaço non era exactamente polo mesmo camiño polo que saíramos, senón que seguimos pegados ó río ata un regato no que o camiño vira cara arriba, e subimos por unha zona escarpada e dura, que xa levo 50 kilómetros nas pernas. É un sitio moi chulo, e moi preto do casco urbano, pero mellor era ter subido por outro sitio, alomenos, hoxe 😂. Xa de volta o asfalto, queda a subida cara a fortaleza, paseo polo casco vello, e entrada en meta, onde xa queda pouco ambiente. De alí, a ducha e a casa sen poder comer nin beber. Algunhas veces, en carreiras, énchenseme as fosas nasais de moco, e, se non o expulsas, acaba no estómago, e xerando un malestar que xa dificulta comer e beber. Xa o notara antes, pero esta carreira valeume para darme conta de onde ven o problema. Agora, haberá que buscar cómo afrontalo nas seguintes probas.
César Martínez
Carreira: XII Carreira da Cereixa. 10 km e 5 km
Fecha: 25 de mayo de 2025
Lugar: Beade. Vigo
Crónica de Cristian
Cristian es el de blanco.
Hoy tocaba otra carrera del circuito runrun Vigo. Otra carrera dura y decido apuntarme a la de 10 km para ver cómo vamos de ritmo, después de dos semanas en las que no me he encontrado especialmente bien. No sé si es el calor o los cambios de tiempo, pero no consigo encontrar esas sensaciones que quería.
Salida controlando para no pasarse. Es una carrera dura y hay que ser precavido en la primera vuelta si no se quieren pasar penurias en la segunda (que aún así, se acaban pasando).
De piernas iba muy bien, bajando bien y aguantando bien en las subidas pero el estómago lo llevaba muy mal. Sensación de pesadez y de ir revuelto.
Al paso por la primera vuelta el estómago me da un aviso y ya empiezo a pensar que voy a tener que bajar ritmo. Aún así decido continuar manteniéndolo hasta la subida del km 7, donde el estómago me está dando pinchazos y decido parar a andar 5-10 segundos, con la esperanza que recupere y pueda acabar bien (cosa que no suele pasar).
Después de eso, vuelvo a correr y a coger ritmo, haciendo la bajada fuerte y después dejando lo poco que quedaba dentro.
Finalmente entré en meta en 37:30 a 3:45 que, con sus +150 metros positivos de desnivel me dejan contento, pero no del todo satisfecho, porque creo que hoy las piernas podían correr algo más!
Cristian Valencia
Crónica de José Francisco y Mari Carmen
El Domingo día 25 de MAYO, participamos en la XII CARREIRA DA CEREIXA.
Dos distancias 5 km y 10 km incluida en el circuito RUNRUN VIGO.
Con trescientos participantes, es una carrera con un censo menor que otras carreras del circuito.
Cuatro mozalbetes antes de la carrera
Circuito circular de 5KM, a dos pasadas en el caso de 10K, Una subida bastante exigente con una bajada, larga, pero menos pronunciada que la subida anterior, continuando con una pequeña rampa y dos rectas, en el ultimo km.
Repetimos todo, en el caso de participar en 10k (para valientes o demasiados optimistas)
Exif_JPEG_420
MARI se atreve con las dos vueltas y después de 1h04 es 2ªCAT F4 y PODIUM.
Yo jugando con las estadísticas decido anotarme a 5k y después de 25:26 2º CAT M4.
Os imagináis que en unas olimpiadas en carreras de 100 m, no tuvieran opción a medalla,
Bueno pues en carreras de nuestra ciudad, valoran que participes y te lo agradecen, pero el presupuesto no les da
Teniendo en cuenta que tardaron dos horas y media en entregar los trofeos de 10 km, una cartulina con tu nombre y marca, yo lo valoraría incluso más.
Reconozco que no todo es negativo, avituallamientos suficientes, y en la entrega de dorsales tenias para escoger, camiseta, bolsa térmica y botellas térmicas, o normales
Quizás en la XIII CARRERA tengan en cuenta estos detalles.
Exif_JPEG_420
Por lo demás te ves con compañeros de equipo, te saludan corredores que reconoces de otras carreras, y te ríes con ellos de lo que no te gusta, y MARI continúa aumentando la estantería.
MARIA CARMEN Y JOSE FRANCISCO
Pola miña parte, que tamén participei na carreira da cereixa de Beade, versión 5 km, so teño que engadir que esa é unha carreira que me gusta. A saída é costa arriba, pero non se fai dura. Cando xa estás apiques de fartar de subir, comeza a costa abaixo donde podes relaxar e soltar pernas e brazos. Despois ven a súbida más forte na zona da igrexa. Forte, pero nada que ver coa tortura das costas da carreira do barrio presidencial (Teis). Cando estás chegando arriba ves a meta e xa a cousa case feita, A lo menos está feita a primeira volta. Ademáis, dante auga dúas veces en cada volta, á parte do avituallamento da meta. Este ano botei en falta ás señoras que te daban bica ou empanada. ¡Mágoa!. Tampoco houbo cereixas. Seica en Beade xa non hai ou hai moi poucas.
Carrera: Praia de Samil La Fe Seguros. V Memorial Alfonso Varela. 8 km
Fecha: 27 de abril de 2025
Lugar: Vigo-Samil
Numerosas nécoras participaron en esa carrera. Aquí sus impresiones.
Carma foto antes de la salida
Este año me anoté a la Carrera Praia de Samil con una idea muy clara: acompañar a mi hija a la carrera infantil y, ya que estábamos, correr yo también, pero sin presión. La idea era disfrutar, ir tranquila, hacer de la mañana un plan familiar con buen ambiente y sin mirar el crono.
Luci «on fire»
Salí con Garabatos y Xan, con el propósito de tomárnoslo con calma. Xan nos dejó atrás enseguida y yo, ya en la primera vuelta por la playa empecé a notar buenas sensaciones. Las piernas respondían y, casi sin querer, empecé a apretar un poco el ritmo y, poco después, dejé atrás a Garabatos.
Ya en la subida, al salir de la playa, me sentí fuerte, ahí adelanté a mucha gente que iba andando. A partir de ahí seguí adelantando corredores, uno tras otro, y eso me dio todavía más energía. Supongo que los entrenamientos por monte están dando resultado: en la zona del Pinar no paré de pasar corredores y me sentía cada vez mejor.
La meta está cerca
La recta final fue un subidón: entré en meta con mucha fuerza, feliz y sorprendida. ¡Cuarta de mi categoría! Para alguien que iba a “tomárselo con calma”, no estuvo nada mal.
Una carrera preciosa, con ambiente de verano anticipado, arena, pinos y con la compañía de muchas necoras.
Lucia
Queridos amigos
Después de leer la crónica de compañeros y compañeras de este gran equipo, al que tenemos el gusto de pertenecer, desde hace poco más de un año, poco nos queda que contar, quizás repasar un poco el recorrido.
José Francisco en pleno esfuerzo
Para nosotros fue la primera carrera en la playa de Samil, un recorrido por la arena en una distancia de más o menos de 5 km y unos 3 km de sendero en el pinar próximo.
Comenzamos a correr por arena dura pero llena de trampas (agujeros y zonas de agua en forma de pequeños ríos). Las primeras las saltamos (parecía lo lógico) pero en seguida nos dimos cuenta que eso era mala idea.
Mari Carmen en meta
El ritmo después de los 60 y con una experiencia mínima (tres años harán por San Juan), es fácil: salir a todo lo que puedas y llegar de pie.
La zona de pinos, para nosotros quizás la más divertida, pero se llega con las fuerzas un poco tocadas.
Nos gustaría recordar a los compañeros y compañeras que por lesión, no pudieron participar, pero se dieron el madrugón y nos acompañaron, animaron y fotografiaron MUCHAS GRACIAS.
Y nos dejamos para el final, a los compañeros que hicieron este equipazo mas grande, listos para echar una mano colaborando con los GRANDES DE DISCAMINO.
Nos vemos en la próxima.
MARIA CARMEN Y JOSE FRANCISCO
Mayoría de nécoras con «la negra» negra y alguno con «la negra» blanca. Esta carrera es muy original, se corre por la playa con una breve incursión por un pinar. La parte de la playa está llena de regueros y charcos. Es inútil tratar de saltarlos todos y, al final, te resignas a llevar las zapatillas mojadas. Los que van delante se encuentran la arena en mejores condiciones, los de atrás tenemos que superar algunos pozos. La parte del pinar es como un trail en miniatura.
Luci vuela
En la salida me situé en una posición bastante retrasada, pero Luci me vio y me animó a reunirme con ella y con Xan. Así que salimos los tres. Xan nos abandonó al cabo de unos 500 m y yo aguanté con Luci entre dos y tres kilómetros. Luego me fui quedando rezagado. La parte de la playa es un espectáculo, además, el día era soleado. La parte del pinar es muy trabajosa. Me reafirmo en mi idea de que los de monte son unos superhéroes. Al volver a la playa alcancé a Luis, lo cual me animó mucho, hasta que él decidió esprintar y me volví a quedar solo. Llegué a la meta, esa es mi victoria.
Casi pillo a Luis
Enhorabuena a todas las nécoras que acabaron, especialmente a Mari que, una vez más, hizo podium de su categoría.
Mari en el podium, como casi siempre
Jose Garabatos
La reseña siguiente es muy especial. Está llena de pasión, incertidumbre, pelea sin cuartel y mucha, mucha solidaridad.
LUCHA EN LA ARENA
Hola a todas las nécoras, a los que ya nos conocemos y a los que aún no hemos tenido el gusto de coincidir.
Os pongo un poco en antecedentes .
Hace ya unos cuantos años, me inscribí a la marcha de 700 camisetas contra la Leucemia. Ese primer año la hice corriendo con una exnécora Jorge Lamas. Y en esa misma marcha participaba Discamino y fue ahí donde los conocí. Y como me llamó la atención su labor, al año siguiente me anoté a la misma marcha pero para ayudar a Discamino acompañando a una Joelette.
Esa marcha fue el principio de mi afinidad con Discamino.
Desde ese momento varias marchas más de 700 Camisetas contra la leucemia y carreras varias acompañando a Discamino, ya fuera con Joelette o acompañando a Handbikes fueron llenando mis kilómetros de experiencias maravillosas.
Llegaron momentos bajos, anímicamente hablando, sin grandes problemas pero poco a poco minando las ganas de correr. Y en esos momentos, lo único que me animaba a ir a correr era ir a algún evento con Discamino, haciendo locuras como ir a la citada marcha de la leucemia sin entrenar nada antes durante meses. De estas locuras me salvaron alguna vez ciertas nécoras ayudándome a conseguir finalizarlas sin morir en el intento y a ellas les estoy eternamente agradecido, y ya sabéis quienes sois.
Y así van pasando años, compartiendo carreras con Discamino, con las que hice varias VigBay y la «21de Vigo» entre otras carreras, que si no fuese por acompañarlos ni me había planteado correr. En resumen ellos me ayudaron a poco a poco recuperar el ánimo y las ganas de correr.
Y con este panorama llegamos a la Carreira pola Praia de Samil. En Discamino nos pedían apoyos para correr la carrera de 8 km con JAVICHI que está haciendo el circuito de la RunRun Vigo con la Handbike, pero que esta carrera seria imposible con la misma y tendría que ir en una Joelette. Y para tres, mas una hipocampe que se unió al final, joelettes más que correrian la carrera de 2 km.
Como no éramos apoyos suficientes para todo, toco tirar de contactos e intentar persuadir a algún amigo. Y a la llamada acudieron Fon, Juan Jose Piñeiro y dos antiguas nécoras, Jorge Lamas Y Alejo. Juan y un servidor iríamos a la de 8 km y el resto a la de 2 km.
El Domingo quedamos a tomar un café precarrera en la mejor cafetería, no de Vigo, si no de Europa como mínimo , que no es otra que EL TRIGAL, donde solemos quedar los domingos para correr y tomar el café postcarrera. Y como a alguno le sabía a poco la carrera se clavó 16 km antes, animaliño.
Después del café tiramos a Samil y allí saludo y foto con las demás nécoras que hacían la carrera. Un placer veros a todos, aunque alguna no me salude por la calle cuando me cruzo corriendo con ella (algo tendrá que ver lo inusual que es verme corriendo últimamente , ¿o serán las pintas que llevo?).
Javichi y sus motores, entre ellos Fran, Fon y Juan
Y después de prepararnos bajamos hacia la salida, que por suerte es por la arena más dura, porque los metros de bajada hacia la salida con la Joelette enterrándose en la arena no pintaban nada bien. Dan la salida y arrancamos un nutrido grupo pues a los apoyos que estábamos asignados se nos unieron Fon, Lamas y alguno más. Los primeros kilómetros por la playa van pasando con algún bache y alguna pequeña mojadura y llegamos a la parte donde toca subir a la Avda. de Samil y como es zona de arena blanda hay que bajar el ritmo, caminar y esforzarse un poco para alcanzar el confort del asalto. Qué poco duró ese descansito asfaltero pues tras pasar por debajo de la Avda de Samil tocó coger la silla en peso para salvar os pequeños tramos de escaleras y acto seguido empezar el recorrido que caracoleaba entre los arboles y que complicaba un poco la marcha. Y entre risas, bromas y algún pequeño esfuerzo fueron pasando los km «montunos» que nos llevaron de vuelta a Samil para encarar el ultimo kilómetro por la arena. Una vez pisada la arena dura tocaba poner las maquinas a plena potencia para encarar ese último km que nos llevó al arco de meta donde la cinta esperaba a que JAVICHI la cruzase. Meta, risas, abrazos y misión cumplida. ¿Cumplida?
Pues no, porque en un alarde de «valentía» había decidido que correría también la de 2 km, por lo que tras un breve descanso tocaba otro pequeño esfuerzo acompañando a Fon, Lamas, Alejo y a Juan, que como no le llegaban los 16 km mañaneros ni los 8 km que acababa de correr, se animó también a estos últimos 2km. Animaliño.
Con lo que tras hidratarnos un poco , ya estábamos de nuevo en la salida. Cuatro bólidos de Discamino con sus intrépidos pilotos (Yoli, Loli, Sandra y Uxio) dispuestos a batirse en un duelo infernal por las duras arenas de Samil aprovechando toda la potencia que les pudiésemos brindar.
Julia Vaquero hace sonar la bocina y se desatan las hostilidades. Sandra se abre hacia el mar buscando mejorar la tracción en las arenas mas duras. Loli, aprovechando la potencia que le brinda Fon nos supera por la derecha. Con Alejo en la tracción trasera, Lamas por la banda derecha, un servidor por la izquierda y con Juan Piñeiro en la recamara, nuestra piloto Yoli mantiene el tipo y la tercera posición. Poco a poco la maquinara se va engrasando y en el 500 superamos a Loli, alcanzando la segunda plaza momentánea, pero observando de lejos las maniobras de Sandra que peligrosamente cerca del mar parece volar hacia la victoria.
Yoli y sus potentes motores
Nos acercamos al giro del km 1 en segunda posición, pero escuchamos rugir detrás el bólido de Loli, con un Fon enfurecido. Llega el giro que nos permite coger el rebufo de Sandra que tiene que recuperar los metros que se habían acercado al mar. Llega el cambio de cargas, Juan asume la tracción izquierda y yo me cambio a la derecha. Alejo mantiene el motor trasero y Lamas pasa a la reserva. Todo se aprieta, el fragor de la batalla no permite mirar atrás, pero sentimos el aliento de los rivales en el cogote. Nadie se rinde, todos luchan denodadamente por los puntos. Es en este momento en el que el vehículo de Sandra sufre un percance y pierde potencia en su flanco izquierdo (un pequeño problema de espalda de uno de los apoyos, que espero que no sea nada) y en un acto que no sé como calificar, o de total traición o de grandísima generosidad, Lamas, nuestro motor de reserva se une al equipo de Sandra y recuperan toda su potencia y logran mantener su privilegiada posición.
Llegado el momento de la verdad Yoli enfurecida por la traición de Lamas decide pasar al ataque, nos abrimos a la derecha rozando las cintas laterales y desata toda la potencia disponible. Rugen los motores, la arena sale disparada bajo nuestros pies y poco a poco logramos superar a Sandra. Medio km nos separa de la gloria pero Yoli enloquecida sigue apretando a fondo, haciendo saltar la Joelette en los baches a riesgo de gripar los motores, pero es un riesgo que está dispuesta a asumir. La sangre palpita en mi cabeza, miro a la izquierda y veo los ojos de Juan clavados en la meta y asumo que no hay marcha atrás, solo queda darlo todo o sucumbir cual gladiadores en la arena de Samil.
La velocidad me ciega pero una ligera mirada atrás me permite cerciorarme que nuestros rivales no han podido engancharse a nuestra estela, que nos llevará victoriosos hacia la meta. Yoli cruza la meta y rompe la cinta reservada los campeones . Pero tras ella, Sandra, Loli y Uxio hacen lo propio, porque todos son unos campeones.
Permitidme aquí mencionarlos a todos, pasajeros y apoyos para darle todo mi cariño y admiración. Empezando como no puede ser de otra manera por Javichi, Sandra, Yoli, Loli y Uxio . Y siguiendo por Adrián, Iago, Juan Piñeiro, Fernando, Lamas , Alejo, Pedro, Fon, Iván, Rafa, Oscar, Dani, Silvia, Fati y como no, Silvia pirata, nuestra jefa. Un abrazo enorme a todos, y espero no haberme olvidado de mencionar a ninguno, si es así le ruego me disculpe y se dé por mencionado.
Gracias por leer hasta aquí, y como habréis notado, me he permitido ficcionar una carrera que ha sido todo lo contrario a una lucha, pues fue una celebración absoluta de alegría , ayuda, inclusión y diversidad en la que me gustaría que todos los que lo deseen puedan participar y disfrutar , si no más, al menos tanto como yo lo hago cada vez que puedo y me lo permiten. Muchas Gracias Discamino por todo lo que aportáis. Mil besos y abrazos.
Con menos dolor en las piernas que hace dos días y algo de congoja aún en el corazón. 48 horas después de acabar el maratón de Coruña, aún sigo dándole vueltas a la cabeza para comprender y asimilar qué pasó.
Tres años después de mi último MAPOMA, decidí volver a la distancia de Filípides, pero esta vez en la segunda edición del maratón en Coruña. He vuelto a correr con cierta constancia, he programado mis entrenamientos y estoy siendo muy respetuoso con ellos, así que todo apuntaba bien.
Y ahí estaba yo, el 21 de abril a las 8:30 de la mañana, esperando que dieran el pistoletazo de salida para lo que iba a ser mi octava participación en la distancia. Después de un minuto de silencio en homenaje y recuerdo a las víctimas del atentado de Boston de hace seis días comienza la carrera.
Salida tranquila, muy tranquila. Aunque somos muchos (creo que 1000) no tiene nada que ver con esas salidas multitudinarias del MAPOMA. Enseguida se puede coger el ritmo.
Mi primera sensación es cuánto me pesan las piernas. Pienso en la tarde de ayer, visitando el acuario con mis hijos y mi mujer. Yo sé que lo lógico habría sido estar tranquilo, sentado, descansando, pero han venido a Coruña conmigo para disfrutar, y no les puedo negar esa visita a la casa del mar.
De todos modos, en un par de kilómetros he cogido un buen ritmo. Conforme al plan.
La primera mitad de la carrera transcurre con normalidad, aunque noto ciertas molestias en la pierna izquierda, a las que no quiero hacer mucho caso para no agobiarme. Si consigo conservar este ritmo acabaré en 3:30, ese es mi plan A, todo un sueño, aunque no olvido que lo normal es que baje en la segunda mitad, con lo cual tendré que pensar en el plan B, y si me voy a 3:40 pues tan contento, con tal de hacer menos del 3:43 que tengo en MAPOMA, yo feliz.
Comparto unos kilómetros con Pipe, de Esprintes Ourense, y con Sonia, de Lombis-Vigo, y un compañero suyo que ha venido a tirar de ella hasta la media. Al llegar a la media maratón el compañero de Sonia dice que nos deja.
Sonia me dice que va bien, pero que tiene ciertas moelstias que espera no le den guerra. “Vaya”, me digo, “todos andamos igual”.
Foto cortesía Quique Blanco
Y así llego al kilómetro 25, en el que empiezo a notar que necesito bajar el ritmo. La parte posterior del muslo izquierdo empieza a avisarme con unos pinchazos. No quiero ni pensar en que pueda llegar a dolerme más. Me despido de Sonia y le deseo suerte. Yo tengo que bajar, quiero llegar, y quiero llegar en condiciones. No tiene sentido forzar más.
En el kilómetro 28 empieza la tercera vuelta. Ya he dado dos vueltas al circuito, lo conozco, sé lo que me espera, sólo tengo que aguantar.
En el kilómetro 30 me doy cuenta de que estoy empezando a larvar pensamientos negativos. Sé que ya no voy a conseguir hacer 3:30, así que paso al plan B, pero también recuerdo que es el kilómetro donde tuve que abandonar en el maratón que corrí en 2008. Y sé que a partir de aquí, en cualquier esquina, en cualquier curva, en cualquier cuesta, se encuentra el hombre del mazo, dispuesto a darme un buen golpe y dejarme tirado en la cuneta.
Camino del kilómetro 34 hay un pequeño repecho, una pequeña cuesta, pero llego tocado, me empieza a doler el gemelo, la rodilla me avisa, se levanta viento en contra, aparecen más pensamientos negativos, me viene a la cabeza la idea de parar… NOOOOOOOO, me grito, SIGUE Y NO PARES.
Hago la subida de Riazor sin convicción, vencido mentalmente, cojeando. Y antes de llegar al 35 la pierna me dice que hasta ahí, que ya está bien, una mezcla de dolor, calambre, punzada, me recorre la pierna, desde el glúteo hasta la rodilla. Se acabó, ahora sí, tengo que parar un poco.
A partir de ahí, kilómetros eternos de dolor, de sufrimiento mental y físico, lágrimas, gritos…. Pero también la DECISIÓN de acabar. Ya que estoy aquí, ya que he llegado aquí, aguanto.
Alterno caminar con trote, cada vez que echo a andar hay alguien de la organización que me pregunta qué tal estoy. La respuesta es siempre la misma: JODIDO, PERO BIEN.
36. 37. 38. 39. 40…
Y 41. La llegada a este kilómetro cambia todo. No sé de dónde, pero salen fuerzas. Estoy “al lado” de la meta, a punto de acabar este sufrimiento, hay mucha gente animando, todo el mundo aplaude, grita, el calor humano es impresionante… y sobre todo, en cualquier sitio pueden estar Gloria y los niños. Hago el último kilómetro emocionado. En el kilómetro 42 hay una persona que me dice algo así como “ánimo, ya estás aquí, estos últimos metros son para disfrutarlos, son tus metros de gloria”. Y claro, le digo que sí, que son los metros de Gloria, porque a ella se los dedico mentalmente.
Y podría haber hecho mejor marca, pero ahí estaba ella, a 100 metros del final, así que me paré, le hice una peineta a la meta y le di un beso a mi mujer.
Y después ya sí, entré, con los brazos en alto.
3:54:55
Maratón, te he vuelto a vencer. De mala manera pero te he vuelto a vencer. Te he visto los colmillos, y me has golpeado con saña, pero te he vuelto a vencer. Estoy roto, pero te he vuelto a vencer. Amarga victoria, pero victoria al fin y al cabo.