Logo de dous anos, tiña gañas de voltar a correr pola Serra D’Arga pero, nesta ocasión, os 100 quilómetros facíanseme demasiado, polo que optei pola distancia intermedia, que tamén ten os seus encantos. Tocounos madrugar á miña muller (que me acompañou durante todo o día) e a min para chegar ó redor das sete da maña, e ter así tempo para aparcar en bo sitio, recolle-lo dorsal, e quentar un pouco, que a mañá estaba fresca.
A proba de 50 km discorre por un percorrido que xa coñecía das miñas anteriores participacións, o que me permitiu leva-la proba visualizada de antemán, sabendo onde quería e podía apretar, e onde habería que reservar forzas. Por iso saio con moita calma, xa que os primeiros tres quilómetros son costa arriba, con algúns tramos bastante duros. Unha vez coroamos, transitamos brevemente por unha pista que da servicio ós muiños de vento para logo xirar á esquerda e comenzar a primeira baixada do día, que, coma o resto que nos imos atopar, é longa e dura, con zonas técnicas que van castigando muscularmente, e te deixan máis baldado que as subidas.
Despois de esta baixada, pasamos polo Santuario de São João de Arga, onde está o primeiro avituallamento (10 km). Un enclave espectacular e ben coidado, que paga a pena visitar con máis tempo. Eu apenas puiden parar. Pouco despois deixamos atrás os participantes da proba curta, que xa collen un atallo para voltar cara a meta e, nese punto, comenzo a ver as cousas con outros ollos. Nas dúas ocasións anteriores, ó face-la proba longa, pasaba por esa zona de noite e, coa luz do frontal, as cousas vense con outros ollos. Como o terreo é unha subida constante pero non agresiva, podo permitirme darlle voltas á carreira na miña cabeza, e caio na conta de que o percorrido é un continuo subir e baixar rodeando o mesmo núcleo central da serra, que ven sendo algo así coma un altiplano. E, aínda así, ¡facemos cincuenta quilómetros, que non está nada mal!
Logo chegamos ó seguinte avituallamento (15,5 km), onde se sitúa a base de vida dos 100 km, e, contrariamente ó que se facía antes, xa non entramos na finca na que se atopa, estando o posto na parte exterior para a nosa proba.
De alí en diante sei que hai un tramo longo de subida, que comenza suavemente e non ten o desnivel que terán os seguintes, pero vanse acumulando esforzos, e sei que o mellor e non forzar todavía. A baixada cara a aldea de Cerquido volve ser longa e complexa, polo terreo, e porque hai moita xente pasando a fin de semana na zona, e atopamos varios grupos de camiñantes. Aquí as vistas son impresionantes, pero non podo desviar moito a vista do camiño, que vou apretando e disfrutando, e eu son dos torpes nos descensos. En Cerquido (23 km) fago parada en boxes, axudado pola miña muller, xa que levei algunha rozadura de máis nos pes, e non levamos nin a metade da proba.
O seguinte tramo, ata Montaría, pódese resumir nunha SUBIDA e unha BAIXADA. Saíndo de Cerquido facemos unha parte de aproximación na que se pode correr/trotar, para desembocar na falda do ascenso cara a capela da Nossa Senhora do Miño. Á lembranza que teño deste ascenso é moi parecido ó inferno na terra, pero, coma sempre nestes casos, a experiencia dun ano a outro adoita ser distinta, en función das circunstancias. Para empezar, este ano a subida non comeza tan abaixo como antes, e xa nos libramos de facer un bo tramo, que sempre estaba moi metido no val e onde ía moita calor. Este é o segundo condicionante que cambia, xa que, na miña derradeira visita, andábamos polos trinta graos, e chegara a este punto nas horas nas que máis pega o sol. Nesta edición, a temperatura rondaba os vinte graos, e o ceo estaba nublado. Mesmo algo nos choveu, polo que cheguei ó alto en menos tempo e con mellores sensacións do que me esperaba. Así, volvo a forzar na baixada, pero xa se notan os esforzos, e os cuádriceps vanse queixando continuamente.
En Montaría (31 km) fago a parada máis longa para avituallar. Queda aínda moito por diante (o que non quita para que, na miña cabeza, pensara que o difícil xa estaba feito) e hai bastante distancia ata o seguinte avituallamento. Ademáis de comer, fago tempo para agardar pola miña muller, xa que, polo que ela me di, leva máis tempo chegar en coche por esas estradas que a pé polos camiños, e coido que non lle falta razón. Como e repoño forzas tranquilamente, e atópome con ela xusto antes de abandona-lo asfalto para meterme nun camiño que baixa pouco a pouco cara o leito do río Âncora. Este tramo fágoo con moito coidado e sen arriscar, xa que as zonas de río e máis eu non facemos boas migas, e non está o día para acabar no curso de auga. Terreo con moitas raíces, penedos desgastados polas correntes e algo de lama, que vai picando sempre cara arriba, pero que supero sen problemas. Cruzamos un merendeiro e seguimos paralelos ó río un pequeno tramo máis, ata que o terreo volta a picar con ganas cara arriba. Penúltimo esforzo, e xa estamos preto de Pedrulhos, derradeiro punto de abastecemento. No alto sopla o vento con moita forza, e comeza a chover, de momento sen moita forza, pero a cousa non pinta ben. Cando chego a Pedrulhos, semella que alguén abríu a billa aí arriba, e caen caldeiros de auga. Non tiña pensado usalo, pero prefiro botar man do chubasqueiro, que voltamos a subir cara o primeiro alto do día, e agardo moito vento e frío nesa zona.
A subida fáiseme dura, quizáis por non alimentarme ben neste último punto, quizáis porque vou máis preocupado coa baixada que nos espera nestas condicións. As miñas zapatillas non son moi de fiar en pedra húmeda, e xa me vexo testando o terreo coas nalgas . Tras un bo rato de sufrimento, acado o cumio e facemos un treito entre penedos onde ralentizo aínda máis o ritmo, antepoñendo chegar a meta dunha peza. Xa na baixada, con varias zonas de pedra escorregadiza e cheas de follas das acacias, directamente paro e vou coma na canción, una pasito p’alante…un pasito p’atrás. Por sorte, ou pericia, quén sabe, consigo acada-la parte final máis cómoda, e saír ó empedrado e á rúa de Dem que desemboca na meta, conseguindo baixar das oito horas por moi pouco, pero entrando de esta maneira por debaixo do límite que me fixara como obxectivo inicial.
A modo de resumen, a carreira disfrútase moito, permite correr a quen ten forzas, e pasalo ben a quen ten menos. Está ben organizada e preto da casa, polo que é un bo recurso para facer un adestramento longo avituallado. A proba de 100 km tamén é moi recomendable, e seguro que voltarei algún ano a presentarme na liña de saída. Por desgracia, cando algo sae ben, algo logo ten que saír mal, cousas do “CARMA”. Ó cumplir obxectivos e terminar con bó sabor de boca, a seguinte proba, para a que dubidaba a qué distancia presentarme, decidin arriscar e voltar ós 100 km, xa que viña con moitas dúbidas este ano. Veremos qué tal nos vai en Castanheira de Pera.
Hoy son varias nécoras y varias carreras las comentadas:
Carrera: Entre rías. Media maratón
Fecha: 18 de mayo de 2025
Lugar: O Grove – Sanxenxo (Pontevedra)
Por Mari Carmen y José Francisco.
De izquierda a derecha, Juan, Dito, Selva, Suso y Mari antes de la salida. José Francisco espera en el punto intermedio
Todo empieza el domingo, día 18, hora 5,00
Salto de la cama, repitiéndome que sarna con gusto no pica.
Me ducho, pongo la ropa del CARMA, y procedo a despertar a quien me recordara que no somos normales.
Mientras se ducha y se viste yo preparo el desayuno. Me apetecería un café con leche y un cruasán relleno de pistacho del TRIGAL. Pero nos esperan 21 km repartidos en 11 y 10 km (RELEVOS).
Tendremos que conformarnos con un café solo bien cargado y un poco de arroz con leche.
Repasamos que no se quede nada atrás: dorsales, zapatillas, botellas, etc.
Nos ponemos en marcha, camino de SANXENXO, población que continúa dormida cuando llegamos.
El primer bus sale a las 7,45 horas para O GROVE.
Repasamos nuestra estrategia para las próximas horas y nos separamos.
Yo tengo que esperar al primer bus para A LANZADA .9,30 Horas.
Comienza la MEDIA MARATON. 10,30 Horas.
Mari se pone en marcha, comienza su carrera entrando en la isla de LA TOJA,
Al salir son 5 km.
Estos 11 km son bastante planos, con tramos muy rectos y largos. Resultan aburridos, pareciendo que no se acaban nunca. Encima el viento aprieta de frente.
Mientras tanto, yo espero con el reloj en la mano un ojo en la carretera y un montón de cálculos en la cabeza.
Alrededor de los 60 minutos, la concentración te desconecta de tu entorno y sumas.
Segundos mientras observas el relevo de los demás.
Una hora y once minutos, llega Mari.
José Francisco tomó el relevo
Cambiamos chip y hablamos lo justo y necesario.
Nos despedimos y salgo corriendo. Tenemos nuestro momento de gloria: el publico nos grita y aplaude.
Me gustaría pediros si alguien encuentra una foto del momento no dudéis en hacérnosla llegar.
Quedan 10 km, tres fuertes subidas con sus bajadas donde puedes recuperar un poco el esfuerzo empleado en las subidas.
Entramos en meta: una hora y un minuto.
José Francisco, Mari y Valerio con sus medallas. ¡Enhorabuena, nécoras!
Los penúltimos en relevos mixto pero muy satisfechos.
Maria Carmen y Jose Francisco
Carreira: Melgaço-Alvarinho Trail 2025. 50 km
Data: 25 de maio de 2025
Lugar: Melgaço, Portugal
Por César Martínez.
Primeira carreira do ano. Realmente, é a primeira dende novembro, pero é o que ten tanta vida social. O feito é que, por proximidade, por organización e por diversidade de percorridos, é unha proba á que me gusta asistir. Así que, plántome en Melgaço a primeira hora da mañá. A saída retrasouse das 8 ás 8:30, e podo intuír que é debido á baixa participación de este ano. Somos poucos na liña de saída, pero xa descarto o podium antes da partida.
A saída, igual que a chegada, son agora no centro da vila (cambiou fai unhas edicións dende o centro deportivo nas aforas) e creo que o cambio foi para mellor. Saímos cara o río Miño, e a primeira parte da proba transcorre pola senda dos pescadores. Terreo non complicado, e menos a estas alturas, pero que se fai cansino polo sube e baixa continuo, e por ter que andar pendiente de raíces e pedras nalgunha zona. Por non ser menos que outras veces, tropezo e voume de morros, co que xa o día se me empeza a torcer. Pasamos por debaixo da ponte internacional que leva a Arbo, e dende alí viramos cara o interior, buscando o primeiro abastecemento do día, logo do cal, tras un par de kilómetros, voltamos cara o Miño, pasando por algunha zona máis pechada de vexetación, e máis complexa de avanzar. Ó redor do kilómetro doce, deixamos definitivamente o río, o que non voltaremos ata a parte final da carreira, e chegamos ó seguinte avituallamento. Como e bebo, porque sei que agora virá a primeira subida importante do día, é fará falta levar forzas. A subida non é técnica, tampouco o será o resto da proba, pero sí ten bastante pendiente para empezar. Por sorte, aínda é cedo, o sol non queima moito, hai bastantes zonas de sombra e sopla algo de vento fresco, polo que a subida faise ben. Sin chegar a coroar, pero logo de un bo rato de ascensión, viramos por unha pista para coller unha baixada curta, logo da cal collemos outro pequeno tramo de subida ata o seguinte abastecemento. Por detrás de min chega algún corredor que debería ir diante, pero que se saltou algún cruce. Ademáis, algún outro compañeiro fala de erros coas fitas, polo que terei que estar atento para non perderme. Teño tendencia a ir mirándome a punta dos pés, e non sería a primeira vez que non vexo un cambio de percorrido ben sinalizado.
Entorno espectacular
Aquí entramos no tramo máis bonito, pois imos pegados ó río Mouro, e o son da auga refresca o espírito. Ademáis, disfrutamos de moita sombra. Logo de achegarnos a aldea de Cela, damos un rodeo duns cinco kilómetros para voltar por unha pasarelas de madeira, e chegar o seguinte abastecemento, pasando por diante da capela de Senhora da Boa Morte 🤔. Esto vino logo da proba, sobre o mapa, pero non sei se non sería un aviso a navegantes. Como xa levamos unhas cuantas horas de paseo, tómome con calma a parada. Bifana, auga fresca, cambio de calcetíns…prefiro non ter presa, e logo arrepentirme.
Esta carreira está chea de lugares privilexiados
De novo en movemento, subida por un terreo moi descoberto, e comezo a notar cómo me sube a temperatura. Xúntaselle a eso que, logo dun bo rato de non ver sinalización algunha, opto por voltar sobre os meus pasos, non me fora a saltar un cruce, ata que me collen un par de corredores que viñan por detrás e que me aseguran que imos ben. Haberá que fiarse, e vou con eles ata coroar o que será a penúltima subida do día. Na baixada atópome mellor, e levo mellor ritmo que eles, polo que vounos deixando atrás. Quizáis por baixar tan rápido 🙄, esta vez sí, sáltome un desvío, e sigo tan campante pensando que vou coma un tiro. Ó decatarme do erro, considero que xa non vale a pena dar volta, polo que vou collendo cruces que me leven hacia onde debe ir a proba, confiando en non facer moitos kilómetros demáis. Por sorte, non andaba lonxe, e atopo de novo as cintas que me devolven ó bo camiño. Pero, a cabeza non para, e xa asoman malos pensamentos. O sol apreta, e xa non levo auga bebible, ata atopar a un coche da proba no que me dan unha botella de auga. Non está fresca, pero é mellor que nada.
Logo de pasar por varías zonas habitadas, desemboco nunha estrada que recoñezo, pois é onde estaba o primeiro abastecem
César en pleno esforzo
ento do día ¡Xa nada podía ir mal! Tiña auga fresca, aínda que non puiden comer por levar o estómago algo revolto. Estiro un pouco porque vou bastante cargado e, ó poñerme de novo en movemento, noto que a cousa non vai ben. Estou hinchado coma o boneco de Michelin, e sinto moita pesadez nas pernas, pero aínda confío en que as cousas irán a mellor un pouco máis adiante. Xa coñezo o que me queda ata a meta, e eso axuda, pero non fun quen de recuperar forzas, e fíxoseme moi longo todo este tramo. Ademáis, podíase correr sen problemas, polo que a falta de forzas notábase aínda máis. Agua, resina e …non quedaba outra.
A derradeira sorpresa foi que a subida cara Melgaço non era exactamente polo mesmo camiño polo que saíramos, senón que seguimos pegados ó río ata un regato no que o camiño vira cara arriba, e subimos por unha zona escarpada e dura, que xa levo 50 kilómetros nas pernas. É un sitio moi chulo, e moi preto do casco urbano, pero mellor era ter subido por outro sitio, alomenos, hoxe 😂. Xa de volta o asfalto, queda a subida cara a fortaleza, paseo polo casco vello, e entrada en meta, onde xa queda pouco ambiente. De alí, a ducha e a casa sen poder comer nin beber. Algunhas veces, en carreiras, énchenseme as fosas nasais de moco, e, se non o expulsas, acaba no estómago, e xerando un malestar que xa dificulta comer e beber. Xa o notara antes, pero esta carreira valeume para darme conta de onde ven o problema. Agora, haberá que buscar cómo afrontalo nas seguintes probas.
César Martínez
Carreira: XII Carreira da Cereixa. 10 km e 5 km
Fecha: 25 de mayo de 2025
Lugar: Beade. Vigo
Crónica de Cristian
Cristian es el de blanco.
Hoy tocaba otra carrera del circuito runrun Vigo. Otra carrera dura y decido apuntarme a la de 10 km para ver cómo vamos de ritmo, después de dos semanas en las que no me he encontrado especialmente bien. No sé si es el calor o los cambios de tiempo, pero no consigo encontrar esas sensaciones que quería.
Salida controlando para no pasarse. Es una carrera dura y hay que ser precavido en la primera vuelta si no se quieren pasar penurias en la segunda (que aún así, se acaban pasando).
De piernas iba muy bien, bajando bien y aguantando bien en las subidas pero el estómago lo llevaba muy mal. Sensación de pesadez y de ir revuelto.
Al paso por la primera vuelta el estómago me da un aviso y ya empiezo a pensar que voy a tener que bajar ritmo. Aún así decido continuar manteniéndolo hasta la subida del km 7, donde el estómago me está dando pinchazos y decido parar a andar 5-10 segundos, con la esperanza que recupere y pueda acabar bien (cosa que no suele pasar).
Después de eso, vuelvo a correr y a coger ritmo, haciendo la bajada fuerte y después dejando lo poco que quedaba dentro.
Finalmente entré en meta en 37:30 a 3:45 que, con sus +150 metros positivos de desnivel me dejan contento, pero no del todo satisfecho, porque creo que hoy las piernas podían correr algo más!
Cristian Valencia
Crónica de José Francisco y Mari Carmen
El Domingo día 25 de MAYO, participamos en la XII CARREIRA DA CEREIXA.
Dos distancias 5 km y 10 km incluida en el circuito RUNRUN VIGO.
Con trescientos participantes, es una carrera con un censo menor que otras carreras del circuito.
Cuatro mozalbetes antes de la carrera
Circuito circular de 5KM, a dos pasadas en el caso de 10K, Una subida bastante exigente con una bajada, larga, pero menos pronunciada que la subida anterior, continuando con una pequeña rampa y dos rectas, en el ultimo km.
Repetimos todo, en el caso de participar en 10k (para valientes o demasiados optimistas)
Exif_JPEG_420
MARI se atreve con las dos vueltas y después de 1h04 es 2ªCAT F4 y PODIUM.
Yo jugando con las estadísticas decido anotarme a 5k y después de 25:26 2º CAT M4.
Os imagináis que en unas olimpiadas en carreras de 100 m, no tuvieran opción a medalla,
Bueno pues en carreras de nuestra ciudad, valoran que participes y te lo agradecen, pero el presupuesto no les da
Teniendo en cuenta que tardaron dos horas y media en entregar los trofeos de 10 km, una cartulina con tu nombre y marca, yo lo valoraría incluso más.
Reconozco que no todo es negativo, avituallamientos suficientes, y en la entrega de dorsales tenias para escoger, camiseta, bolsa térmica y botellas térmicas, o normales
Quizás en la XIII CARRERA tengan en cuenta estos detalles.
Exif_JPEG_420
Por lo demás te ves con compañeros de equipo, te saludan corredores que reconoces de otras carreras, y te ríes con ellos de lo que no te gusta, y MARI continúa aumentando la estantería.
MARIA CARMEN Y JOSE FRANCISCO
Pola miña parte, que tamén participei na carreira da cereixa de Beade, versión 5 km, so teño que engadir que esa é unha carreira que me gusta. A saída é costa arriba, pero non se fai dura. Cando xa estás apiques de fartar de subir, comeza a costa abaixo donde podes relaxar e soltar pernas e brazos. Despois ven a súbida más forte na zona da igrexa. Forte, pero nada que ver coa tortura das costas da carreira do barrio presidencial (Teis). Cando estás chegando arriba ves a meta e xa a cousa case feita, A lo menos está feita a primeira volta. Ademáis, dante auga dúas veces en cada volta, á parte do avituallamento da meta. Este ano botei en falta ás señoras que te daban bica ou empanada. ¡Mágoa!. Tampoco houbo cereixas. Seica en Beade xa non hai ou hai moi poucas.
Fai case un ano, cando Ivan entrou en meta na edición 2018, comentaronlle a posibilidade de que a proba no 2019 tivera 100kms, e sin dudalo dixenme que se asi era, ese era o obxetivo do ano: o meu avó, por parte de pai, era de Barcelos
Asi foi como me encontrei a 23h da noite do 16 de novembro en Barcelos, coa mellor compañía que podía imaxinar: Jorge, Alfonso, Cesar e Millara, botamos de menos a Ivan que se perdeu a cita por lesión.
Como resumir 19 horas e 58 minutos?, mui complicado, muitas sensacions, muito sufrimento e muita alegría
A noite era desagradable: chuva e nevoa, non facia muito frio, gracias a ausencia de vento, as bromas e os chistes ían acompañando os kilómetros, os compañeiros sempre preocupados de que eu non quedase descolgado do grupo.
Momento triste co abandono do compañeiro Millara por problema estomacales
Hasta aproximadamente o km70 iamos os 4 xuntos, ainda que eu insistían en que continuaran eles, pois estaba a pasar malos momentos e dudas con respecto o meu rendimento; nunca podrei agradecerlles o que fixeron por min, Cesar e Jorge continuaron xuntos, e Alfonso quedou conmigo, de ahi ate meta xuntos.
Problemas de cuádriceps, e dor na rodilla esquerda, impedianme trotar con comodidade; renqueante, e animado por Alfonso, íamos o trote, donde se podía, e a camiñar nas subidas, ate que o final dunha subida paro pra quitarme pedras das zapas, e recordome dun ibuprofeno que levo na mochila, tomoo e tamen un gel con cafeína, pouco a pouco voume olvidando da dor de rodilla que me impedia baixar con comodidade, os trotes xa se ían facendo mais largos
A cada hora que pasaba facia cálculos de tempo e distancia que nos quedaba: 5 km/h da para chegar, pensaba eu, cando apareceron unhas subidiñas de carallo, e ahí pensei que xa era imposible chegar nas 20h, pero eu non ía desistir, ainda que fora en 21h, tiña que chegar.
As molestias xa non facian acto de presencia, e seguiamos descontando kms e tempo, o que antes parecía imposible, volveu tornarse posible, e aferremei a esa posibilidade, Alfonso seguia animándome e decindo que chegavamos en tempo; os últimos kilómetros eran de dalo todo, nin a lama nos paraba, aqueles kilómetros vendo as luces de Barcelos o fondo facianse interminables, a emoción nos meus ollos non deixaba que a miña voz pudera agradecelle a Alfonso o seu apoio, ate que a recta de meta se asomou a miña frente, un grito saeume do mais adentro, e outro mais a escasos metros, deixome cair de rodillas na alfombra de meta, bico o chan e levanto os brazos o ceo, sei que meu pai esta ali, o meu avo, o cal non chegeui coñecer, tiña cumprido o obxetivo: rematar unha proba de 100kms, nun lugar especial: Barcelos, non podía ser noutro sitio
Gracias a Millara por estar esperandonos e rexistrar o momento, abrazos o compañeiro Alfonso, chamada a Pili: case non podíamos falar, os dous a chorar.
O reencontró cos compañeiros Cesar e Jorge, que xa tiñan rematado en 19h e 32min, cear bacalhau, brindar con Superbock, e volta pra casa
Sen duda esta carreira e para Pili, a cal sufriu dende a distancia, apoioume e confiou en min, aparte de aturarme todolos días, e para a miña filla Andrea a cal tamen, na distancia, estaba pendente de min.
No se me da muy bien esto de contar historias pero bueno la ocasión lo merece.
Todo empezó en el verano del año pasado cuando sobre mi cabeza rondaba la idea de en el 2019 participar en una de esas pruebas épicas donde van los “PROs” y vivir en primera persona ese ambiente que tanto había visto en videos.
La primera opción siempre había sido la Transvulcania, a la familia le gustaba la idea, nunca habíamos estado en la Palma y en principio parecía bastante asumible y con un ambientazo de lo mejor. Finalmente fue descartada porque llegar a la Palma es toda una odisea desde Vigo, muchas horas de viaje para ir con la niña.
Siguiente opción fue la Tenerife Blue Trail, subir y bajar al techo de España sonaba muy bien. Ya habíamos estado en Tenerife pero para ir con la niña estaba bien, aparte que también iba un buen número de Nécoras, y en una carrera así se agradece la compañía. Tras darle vueltas la descartamos por las fechas, cogemos vacaciones en Julio y coger días también en Junio no nos venía nada bien.
Finalmente viendo el calendario de carreras apareció la MIUT, aunque ya habíamos estado en Madeira y nos gusta conocer sitios nuevos, por fechas nos cuadraba bien y es una isla a la que se llega muy fácil vía O Porto.
Decidido, nos vamos a Madeira!!!, distancia Ultra 85k con 4700 D+, nunca había llegado a esa distancia pero sí a ese desnivel en el GTPE, en principio era asumible….a empezar a entrenar!!!.Llega el día de las inscripciones, había que estar el loro por que ya me habían dicho que volaban, abren inscripciones mientras estaba en el trabajo y nada mas llegar a casa me voy directo al ordenador… google….MIUT…..Ultra 85k…… !!!!INSCRIPCIONES AGOTADAS!!!!!! En dos horas habían volado los 500 dorsales!!!!!….. le pego un grito a Ana que estaba en la cocina: “YA NO HAY DORSALES!!!!!! Y AHORA QUE HACEMOS????” “vete al marathon” me dice, ir hasta Madeira para correr un maratón que es casi todo en bajada, NO. Dándole vueltas veo que aún quedan dorsales para MIUT así que le digo: “me anoto a las de 115K con seguro de cancelación y también como reserva a la de 85K y si queda algún dorsal libre cancelamos la inscripción de 115K y vamos al 85K”. Internamente ya sabía que al final no cancelaría. A la semana me envían un correo para avisarme de que tenía un dorsal para el 85K, me lo pienso durante 30 segundos y le se lo comento a Ana “vamos a por la MIUT de verdad”. La idea de hacer o intentar hacer algo así era muy atractiva 115K y 7200 D+, ya me adentraba en lo desconocido y a Ana no le hacía mucha gracia, mas con lo cabezón que soy, cuando me pongo un objetivo voy a por todas.
Pues nada tocaba entrenar sin saber bien como, lees algo de aquí, algo de allá y te imprimes planes de entrenamiento que al final acaban en la basura, así que a mi manera, a mi aire fui creándome unas rutinas pero siempre disfrutando y también a veces sufriendo, claro está. Con el paso del tiempo en las carreras en las que participaba notaba una mejoría notable en mi rendimiento, parecía que íbamos por buen camino.
Todo iba rodado hasta que cuando faltaban algo menos de 20 días un esguince bastante feo, de grado 3 según el ecógrafo (yo lo dudo), en el Ultra Geira Romana me dejo fuera de combate, llamo a Ana mientras estaba esperando a que me sacaran del monte y sólo tenía ganas de llorar….. “no puede ser, después de tanto trabajo….” Estaba bastante hundido. Llamo de inmediato al seguro y para el hospital.
Estoy una semana en casa de baja con hielo, antiinflamatorios…. volviéndome loco buscando información en Google “como curar un esguince rápido” “cuanto tarda en curar un esguince?”
Pido el alta para volver al trabajo y para poder volver a entrenar, al ansia por llegar bien a la carrera podía conmigo.
Que razón tenía Ivan (Capi) cuando me decía: “ahora tu eres tu peor enemigo”. En cuanto tuve la oportunidad salí a correr y la lié bien, el tobillo se iba recuperando bien hasta ese día, otra vez el tobillo super inflamado y sólo con pisar ya me dolía, cada vez veía mas lejos la MIUT.
Me propuse no correr hasta un día antes de la carrera, era arriesgado pero tenía que ser así para llegar lo mejor posible.
Durante este tiempo, fisio, ejercicios de fortalecimiento, flexibilidad, propiocepción, bici, hielo, alimentación…. como un robot, por la mañana, al mediodía y por la noche, estaba haciendo todo lo que estaba en mi mano para llegar lo mejor posible.
Un día antes de salir hacia Madeira tenía cita con el doctor y con el fisio, el doctor sólo le faltó decirme que me tenían que amputar el pié, …esto está curando mal, lo tienes aún muy inflamado, se esta quedando rígido… me dejó bastante tocado mentalmente. A la tarde tenía con el fisio y todo fue diferente, me dijo todo lo contrario, aunque aún estaba inflamado tenía buena estabilidad y fuerza en el tobillo, era justo lo que necesitaba oír. Ese día aún cojeaba, yo me mentalizaba y me esforzaba por no hacerlo, me decía a mí mismo “todo está bien, es un vicio, es todo de cabeza”.
Llegó el día de marchar a Madeira, tempranito a las 5am en pié, ese día deje de cojear, los nervios, las prisas y una caída muy fea que tuvo Ana con Daniela en el aeropuerto mientras la llevaba en el colo y en la que se golpeo muy fuerte la cabeza hicieron que me olvidara de todo, que reseteara y empecé a caminar bien.
A todo esto Ana llevaba varios días con dolor de garganta y con fiebre aunque parecía que ya le iba remitiendo, esto no tendría mas importancia si no fuera porque ya en el avión empece a notar algo en la garganta.
Ya en Madeira tuvimos dos días de turismo antes de la salida, el primer día fuimos a caminar por una pequeña ruta en Punta de San Lorenzoy me lance a trotar un poco por terreno irregular, muy muy inseguro, tenia que cambiar el chip, estaba todo en mi cabeza pero ya no había más tiempo, faltaba un día para la salida. La garganta me dolía un poco más.
Al día siguiente me desperté hecho una mierda, me dolía todo el cuerpo, incluso al beber el dolor era insoportable. Fuimos a hacer un poco de turismo por Funchal pero mi cabeza estaba en otro sitio, “no puede ser lo que me está pasando”, “que voy a hacer”, sólo faltaban 12 horas para la salida. Ana me decía que no podía correr en esas condiciones, me preguntaba “que vas a hacer?”, “que quieres hacer?”, “ya volveremos otro año”, yo no contestaba nada, no quería hablar del tema.
Volvemos al apartamento para comer, en mi mente sólo tenía en la cabeza comer lo que malamente pudiera y meterme en cama hasta que hubiera que salir hacia los autobuses.
Estoy en cama 4 horas con fiebre y escalofríos, apenas duermo nada, llevaba varios días descansando mucho menos de lo normal.
Cuando suena la alarma me levanto igual de mal que hace 4 horas, me siento en la cama, Ana me escucha y se sienta a mi lado, yo me pongo a llorar de la desesperación y de la impotencia. Me repite que no pasa nada, que para el año volvemos…. Parecía que todo eran señales para que no estuviera en la linea de salida.
Cogí el teléfono y escribí en el wasap del equipo para decirles como estaba, internamente buscaba algún consejo, o mas bien que alguien me dijera algo sensato como “lo primero es la salud” “no merece la pena arriesgarse” “hay mas carreras”….. las respuestas no tardaron y fueron totalmente opuestas a lo que yo inconscientemente quería escuchar: “animo tu puedes” “de perdidos al río” “unos ibuprofenos y listo”….etc.
Pues eso hice, me levante y le dije a Ana “vamos”, ella me repetía que podíamos volver para el año, y yo le decía “ya, ya lo sé pero vamos”. Lógicamente Ana tenía miedo de que me pasara algo, mi estado no era el más indicado para afrontar una prueba de estas características, había dejado de entrenar completamente, el tobillo estaba como estaba y ahora enfermo.
No estaba en absoluto nervioso, estaba como que todo me daba igual, no sabía si el tobillo iba a aguantar la primera bajada o si la fiebre me iba a dejar fuera de combate en la primera subida. Así con este panorama nos equipamos y vamos hacia los autobuses, Ana me repetía “si estás mal retírate, ya volveremos” yo le decía “yaaaaa, no te preocupes”.
Me despido de Daniela y Ana y me subo al autobus, son las 21.30. Por la ventana veo a Daniela, “papi, papi….” Después Ana me diría que estuvo llorando hasta llegar al apartamento, que no quería que me fuera (otra señal para que no tomara la salida?)
Mientras íbamos hacia Porto Moniz se me pasaron muchas cosas por la cabeza…. Y si el autobús va a tener un accidente y todo eran señales para que no me montara en él?? Jejeje cosas de la fiebre.
Tardamos algo mas de 1 hora en llegar a Porto Moniz, al bajar del bus hacía una viento infernal, rápido me puse la chaqueta y me resguardé junto con otros corredores.
Faltaba hora y media para la salida, miraba a un lado y a otro buscando alguna cara conocida o algún español pero no había nadie con quién poder cruzar unas palabras, más de 1000 corredores de 48 nacionalidades diferentes contaba la organización. Me tomo un plátano, algo de agua y un Ibuprofeno.
Pasan los minutos y llega el momento, faltaban 30 minutos para la salida, nos piden que pasemos el control de salida, ya estoy dentro, el ambiente es espectacular, miles de personas, corredores y gente animando alrededor, esto es lo que venía buscando. Después de todo estoy en la salida de la mismísima MIUT!! Aunque soy consciente de que terminarla va a ser casi imposible, me propongo disfrutar hasta donde el cuerpo aguante.
Ahora si, es el momento, comienza la cuenta atrás… cinq, four, tres, dous, un…..
Pasan unos segundos hasta que la masa de corredores se mueve y podemos empezar a correr. La salida es en llano al lado del mar y por asfalto, eso hace que me moleste el tobillo y empiezo cojeando un poco, me concentro en correr con naturalidad.
No pasan ni 500m cuando giramos una calle y nos topamos con una rampa imponente, la estampa era impresionante, la gente gritaba y aplaudía, cientos y cientos de corredores subiendo iluminando el camino con las luces traseras. Durante la subida ya empecé a correr correctamente y no volvería a cojear.
Primer objetivo, a priori el más complicado por el tiempo de corte, no podía dormirme en los laureles, 14.5km con 1495 D+, con un km vertical entre medias y un tiempo de corte de 3h15’. El primer repecho son 400m de subida en 3km, no esta mal para entrar en calor, tengo buenas sensaciones. Después llega la primera bajada y el primer atasco, bajamos casi todo el sendero caminando, era muy empinado y se vé que la gente no quería arriesgar, a mi me vino muy bien para no empezar a darle caña al tobillo tan pronto.
Al terminar la bajada entramos en un pueblo abarrotado de gente gritando, se amontonaban detrás de las vallas para verte pasar, animar y chocarte la mano, estaba en la gloria, lo que tanto había visto en la tele lo estaba viviendo en primera persona. Desde ese mismo pueblo podía verse como el resto de corredores iluminaban con su frontal el sendero en zig zag por el que habíamos bajado unos minutos antes, una imagen preciosa.
Después del subidón venia algo serio, un km vertical hasta el primer avituallamiento. Nos ponemos a ello, siguiendo a los corredores que llevaba delante vamos subiendo a un ritmo bastante cómodo y el tiempo empeora conforme vamos ganando altura, frío, mucho aire y una niebla muy cerrada que junto con la luz del frontal creaba un efecto que apenas te permitía ver unos 3 metros por delante.
Llegamos al primer avituallamiento con 30 min sobre el tiempo de corte y me encontraba bastante bien, estaba disfrutando de la carrera, le mando un wasap a Ana para contarle como me encuentro “todo ok, me duele la garganta pero me encuentro bien, fuerte y con ganas, y el tobillo va bien”.
Me tomo mi tiempo en el avituallamiento y salimos hacia el siguiente, Chao da Ribeira, 7.2km de los cuales 5km son en bajada, sobre el papel en casa pintaba bien, pero nada mas lejos de la realidad, sólo había prestado atención a los desniveles positivos, entonces te das cuenta que bajar mas de 800m en 5km te puede llevar tanto como subirlos y más si bajas por “escaleras” (troncos resbaladizos mal colocados en muchos casos).
El 90% de las bajadas y el 70% de las subidas serían por escaleras en la MIUT.
Pues bien, lección aprendida, hay que tener en cuenta los desniveles positivos y también negativos.
Llegamos al segundo avituallamiento, descansamos, y con calma salimos hacia Estanquinhos 10.8K con 1350 D+ con otro km vertical vitaminado.
A partir de este punto me empecé a creer que realmente podía terminar la carrera, era el 2º km vertical y me encontraba fresco y muy fuerte, había encontrado mi propio ritmo y no paraba de adelantar a corredores. Llegando a la cima a Estanquinhos empieza a salir el sol sobre el mar de nubes lo que me dio todavía mas motivación y un subidón de energía, la imagen era impresionante.
Ya en el tercer avituallamiento me lo tomo con calma, gran parte de la gente que pasé subiendo apenas ni para, yo, wasapeo con Ana y le digo básicamente que estoy como una moto, contento y motivado a tope y muy fuerte, que no paro de adelantar a gente que se ha recorrido medio mundo para estar en la MIUT.
Con el subidón de la salida del Sol me pongo el mp3 y a bajar hasta el siguiente punto, Rosario, 8,3Km con algo mas de 1000m negativos, ahora mi objetivo era llegar hasta la base de vida que estaba dos avituallamientos mas adelante a unos 22kms, donde me esperaba Ana y Daniela. Por medio se encontraba el avituallamiento de Encumeada en el km47 donde me pare un buen rato ya que había comida de la buena y el cuerpo ya empezaba a rechazar algunas barritas. Arroz con carne, un caldo, algo de dulce… rellenando los depósitos. Me llamó la atención una zona habilitada con colchones para echarse una cabezadita.
Después de comer nos ponemos la música y salimos hacia Curral das Freiras a 14km, como todo el recorrido, una zona espectacular, con sus montañas imponentes, vegetación tropical, cascadas… y todo acompañado de un día espectacular.
Llegamos a Curral das Freiras, llevaba ya en las piernas 61 kms con 4475 D+ otros tantos de bajar escaleras y 14 horas en carrera. Ana y Daniela me estaban esperando, unos mimos nunca vienen mal después de tantas horas sólo en la montaña. Ana se asombra de la buena cara que traigo, yo le digo que me encuentro muy bien, que lo estoy disfrutando. Cojo la bolsa de cambio y mientras hablamos un poco voy cargando la mochila, pilas, geles, barritas, sales, etc… También me lavo los dientes, me aseo un poco y me pongo ropa limpia para resetear un poco el cuerpo y la cabeza, muchos corredores incluso se duchaba y echaba una cabezadita. Yo Llevaba también calcetines y zapatillas de cambio pero los pies preferí no tocarlos, si algo está funcionando bien mejor dejarlo como está.
Todo listo, me despido de la familia y salimos, pero antes control de material, me revisan movil, chaqueta y softflash. Para este tramo había metido en la mochila un soft a mayores de 500ml porque sabía que posiblemente un litro de agua iría muy justo.
El tramo que venía ahora a priori era el más complicado de la carrera, 10.5km con 1320 D+ bajo un Sol abrasador. Antes de salir hacia Madeira mientras planificaba la carrera veía que si terminaba en buenas condiciones este sector la carrera estaba hecha (error!!!!).
Bueno empezamos la subida con otro km vertical vitaminado de por medio, subida dura y con el sol que hacía más aunque yo mantenía mi ritmo mientras iba recogiendo cadáveres, a una hora aproximadamente de llegar me quedaba un softflash completo y un poco de otro, un portugués me pide agua, sólo llevaba isotónico y necesitaba refrescarse la boca, como soy bueno le doy agua pero controlando cuantos mililitros me consumía, jeje.
4 horas clavadas me llevaría llegar de Curral das Freiras a Pico Ruivo este seria uno de los sectores en los que más corredores adelantaría, 64. En el avituallamiento mientras reponía el agua y comía algo pensaba “Bien!!!, lo conseguimos!!!, llegamos enteros a Pico Ruivo, ya está todo hecho” que ingenuo
Siguiente objetivo, Chao da Lagoa, gran parte de este sector transcurría por la ruta que une Pico Ruivo con Pico Areeiro, un sendero espectacular que ya había recorrido con Ana hace unos 5 años. El camino, estrecho, está excavado en la roca en su mayor parte, pasando por varios túneles y tramos muy expuestos, aunque protegidos, el sendero está plagado de escaleras sobre todo en su parte final llegando a Pico Areeiro donde se asciende por la famosa cresta donde todo el mundo se saca la típica foto. En este tramo se veía como muchos iban ya cascadillos, no corrían ni en llano y muchos ni te dejaban pasar.
Legamos a Chao da Lagoa a las 20:49, ahora si que no quedaba nada, “sólo” 34,8km con 710 D+, que ingenuo, Madeira aún tenía reservadas un par de sorpresas.
Salimos hacia el siguiente avituallamiento dispuestos a afrontar la segunda noche, el perfil decía 9,5km con 570 D+ y 660 D-. La primera sorpresa vino en forma de bajada infernal, 600m de desnivel en poco mas de 3km por un sendero hecho a base de troncos, piedras y barro, y de noche. La siguiente sorpresa, los 570m positivos del sector estaban concentrados en una sola subida de unos 3kms, en su mayor parte por “amagos de escaleras”.
Ya cerca del avituallamiento la cabeza se me iba un poco, empezaba a irme para los lados, me estaba quedando sin combustible, no me entraban barritas y quería guardar los geles que me quedaban para el final, sabía que estaba cerca del avituallamiento pero preferí no arriesgar y me tome uno de los dos geles que me quedaban y al poco rato llegamos al avituallamiento.
Ahora si, estaba casi hecho, quedaban unos 20km sin mucha complicación, repuse fuerzas y salí con ganas de darle zapatilla cuando se pudiera, ya no quedaba nada que subir y en principio nada muy complicado de bajar, sólo escaleras y llanear.
Llegamos a Portela y salimos hacia el último avituallamiento, Larano, pasamos por un camino excavado en la roca de un acantilado que habían iluminado para nosotros, una imagen muy bonita. Ya se escuchaba el mar. Tenía ansias por llegar, quería correr pero el resto de corredores no estaba por la labor, se formaban pequeños grupos que adelantaba como podía pero al momento otra grupeta me cerraba el paso, los últimos kilometros transcurrían por caminos muy estrechos y por levadas muy expuestas sin protección. Llegó un momento en el que me estaba quedando como dormido siguiendo el caminar del corredor que iba delante mía, en cuanto tuve la ocasión los adelante y durante unos 5kms pude correr hasta llegar a meta.
Las lagrimas ya querían salir, no me lo podía creer, finisher del Madeira Island Ultra Trail, después de todo lo que había pasado lo había conseguido, y todo conseguido por mi mismo, con mis rutinas, mis entrenos, mis madrugones, mis cuestas en la Guía, mis domingos por el Gallerio…. Y lo más importante es que lo disfruté y lo pasé como un niño de principio a fin.
Posición: 534º
Tiempo: 29:53:06
Como dato curioso mi alimentación durante la carrera consistió en:
Los que me conocen ya saben que me gusta tocar todos los palos. Atleta, triatleta y ahora también le doy al trail.. No me estoy quieto ni un momento pero siempre con respeto. Y siempre llego tarde. No porque quiera, es que tengo una vida muy ajetreada. Ya ves, llevo para escribir esta entrada casi un mes. Me llaman el desaparecido.
El atletismo lo conocí cuando dejé el fútbol porque quería seguir entrenando un deporte que me hiciera desconectar del día a día y el pádel no era lo mío. Unos amigos me liaron con las carreras largas e incluso hice algún maratón a pesar de que no era mi distancia. Después de un par de años decidí mezclar otros deportes ya que correr suponía mucho sufrimiento para mis maltrechas rodillas futboleras (se lo escuché un día al bueno de Luis Enrique después de hacer la Maratón de Sables).
Pasé de ser «atleta» a convertirme en lo que algunos llaman hombres de hierro. Para nada. Un triatleta como yo, lo puede ser cualquiera que le guste nadar y darle a la bici, además de correr.
Esta vez fui mucho más cauto. En vez de dedicarme a la larga distancia, aposté por disfrutar haciendo triatlón y desde entonces lo he convertido en una especie de estilo de vida. Y no, no competí en el Campeonato del Mundo de Triatlón que se celebró estos días en Pontevedra, porque además de ser una barbaridad, tengo mi opinión sobre este tipo de eventos, pero eso queda para otra entrada.
Pero esta entrada era porque me habían pedido una crónica sobre mi participación en un trail. Así que vamos allá.
El trail me mola mucho
Si. No lo puedo negar. El trail me mola mucho. Desde aquella carrera en Corrubedo que no era trail ni leches pero que me pareció diferente y a la vez, alucinante, el trail me encanta y siempre que puedo, me voy al monte a desconectar.
Acabo de ver que corrí con zapas rápidas aquella carrera. 😂😂😂
Tengo que reconocer que pierdo velocidad para correr un 5k después de la natación y la bici pero, ¡qué coño! mola mil.
Ahí estoy al lado del gran Ramiro y, cómo siempre, mirando para la cámara
A principios de año trato de intercalar carreras en asfalto con algún trail y después de participar en el Trail de Cela, me animé a acompañar a unos amigos, que son muy pros del monte, hasta el Monte Galleiro. Eso si, soy de distancias cortas, chavales.
Sabía que iba a ser duro pero como entreno me iba a venir bien. Así que ¡a por todas!
A ritmo de Lori Meyers llegamos tres locos del monte en furgoneta al Monte Galleiro.
Después de recoger el dorsal y de ver salir a los más osados entre los que estaban varios compañeros del CARMA, me puse a calentar un ratín porque hacía algo de fresco.
En la salida me puse delante porque veía que todos me miraban raro. ¿Quién coño es este rapaz que no conocemos?
Primeros metros y voy con el grupo delantero. El ritmo es cómodo para mi actual estado de forma y además es todo bajada. Disfruto mucho hasta que llego al cruce de un río. ¡No jodas!.
Tercer kilómetro y con los primeros. 😱😱😱
5 kilómetros y sigo con ellos. No me lo puedo creer. ¿Habrá que presumir de camiseta?.
Pero en el kilómetro 7 veo una montaña muy alta. Me recordó a París. ¿Y yo tengo que subir hasta allí? ¿Dónde están mis compis de Arbogal para que me dejen algunas cuerdas?.
La subida se hace muy dura. Se me escapan los 6 primeros y sigo a dos que van muy cómodos. Incluso suben hablando en plan, pues ya ves, yo vengo de hacer los 75 kilómetros de no se donde y tampoco fueron tan duros. ¡Estamos locos! 😱😱😱
Llegamos a la cumbre, el Garmin me va a petar pero pienso ¡venga vamos, qué ahora será todo bajar!. Si, si, si. Todavía nos quedaba un rato subiendo.
Llegamos al kilómetro 12 en donde había un avituallamiento y ellos no paran. Claro, solo les quedan 3 kilómetros y estaban acostumbrados.
Yo pido primero, segundo, postre, café y porque no me tocó el jamón que sino me siento allí con los voluntarios. Muy amables, por cierto.
A partir de ahí, todo bajada. Después me dijeron los pros que eso no era un trail con esas bajadas tan fáciles y amplias pero a mi me moló mucho, hasta que llegué a un tramo super técnico para mi nivel, en dónde bajé con mucho cuidado para no romperme los dientes.
Miré para atrás y no venía nadie. Miré para delante e iba uno que me había pasado en el avituallamiento pero que ni me apetecía cogerlo. Después vi que era el segundo de los más viejos del lugar.
Había una sorpresa de última hora. Los últimos dos kilómetros eran por donde habíamos empezado y recuerdo que era todo bajada. 😱😱😱
Llego al río. Lo paso con mucha calma y a correr. En cada giro, me encontraba con gente dándome ánimos. ¡Venga que ya no queda nada! pero la meta ¿dónde está?.
Por fin, después de más de 16 kilómetros veo la meta y empiezan a decir mi nombre, veo a Rocio que me anima. Así que hay que llegar entero y con una sonrisa. Llego a meta, somos muy pocos todavía. Me coge el speaker y me hace una entrevista. ¿Y tú de dónde vienes, chaval?.
Pues éso, que me liaron para hacer un trail y tal.
Me ducho, estiro, tomo unas lentejas e incluso me hacen un masaje. Todo un lujo para venir solo a entrenar.
No podía faltar la foto con el gran Javichín
Y cuando nos íbamos a marchar, veo que he quedado tercero en mi categoría, la de los viejos más molones del monte. Y a partir de ahí, se lió.
Y yo qué solo venía a entrenar….
Si has llegado hasta aquí te mereces saber una cosa. Me mola mucho correr por el monte pero lo de competir queda en un segundo plano, se lo dejo a otros que son mucho mejores y entrenan mucho más que yo. Y en este equipo, hay muchos. 😉😉😉
Las ganas de lucir nuestra nueva camiseta han vuelto a movilizar a un buen montón de nécoras.
De todas sabemos (o suponemos al menos) que disfrutaron de lo lindo de los kilómetros hechos. De algunas tenemos amplia información.
IX Carreira PINGA-PINGA
Empezó el fin de semana con la novena edición de esta carrera organizada por nuestros amigos del Pinarium, con su famosa cuesta y su buen ambiente.
Nuestro compañero Cristian subió a lucir “la negra” al cajón, como segundo clasificado senior.
15 K do Atlántico
Amplia representación del CARMA en esta carrera, y grandes resultados.
Impresionante el pódium de corredores locales, que coparon nuestras tres nécoras guardesas Ferre, Josué y Anto.
Tenemos varios testimonios en primera persona
«8º de 502 con 53:24
3º Senior/3º local
No puedo pedir más: ¡esto es INCREIBLE!
Me ha salido una carrera muy bien gestionada y muy peleada hasta el final sin tregua, lo que le da más valor. Y con el apoyo de A Guarda en cada rincón me hizo sentir muy especial.»
Anto
“4 participación en el 15 k Atlántico, y 2 vez que me apunto a la locura de hacer tirada larga (a guardia-oia-a guardia) sobre 29 km,
Este domingo realmente no tocaban tantos km pero como interesa sumar km y sobre todo horas de sufrimiento decidí hacer está tirada larga, en compañía de Isaac, Suso, José Antonio, Fran, kandy y Aurora, en el último momento se apuntaron algunos compañeros y amigos más así que aún montamos unos grupos majos que se fueron al final organizando por ritmos..
La idea era hacer la previa muy suave al para luego en la carrera poder apretar, pero al final los km de la semana hicieron que la carrera no pudiera ser todo lo fuerte que esperaba, de todos modos contento con el resultado y sobre todo con ir acumulando km cara a valencia.
Mis resultados de la carrera, puesto 173 y algo menos de 1 hora y 8 minutos.
La organización como siempre muy correcta y la carrera con viento a favor que siempre ayuda.”
Óscar
“Pues este domingo nuevamente me dejé liar, ji ji. Tenía lugar el 15 km del Atlántico, carrera en la que ya había participado los 2 últimos años y que me gusta mucho, tanto por su buena organización como por su recorrido y sus preciosas vistas, pero no, esta vez no tenía en mente acudir.
El cambio de opinión fue en el último momento y debido a que mi entrenamiento para este domingo era de 26 km y ya que iban a ir bastantes compañeros del equipo y, además, varios tenían la intención de ahorrar el autobús y hacer la carrera ida y vuelta pues también me animé.
Con lo cual llegamos a A Guarda y varios compañeros del CARMA junto con algún añadido más nos pusimos rumbo a Oia. Mi intención era ir sola puesto que pretendía hacer la ida muy lenta para luego ser capaz de acabar la carrera, pero a pesar de que el grupo se fue separando, yo fui muy bien acompañada con Óscar, Fran y Kandy, y llegamos a Oia perfectos, a pesar del viento en contra que nos acompañó durante los 14 km.
Unos minutos para descansar, mentalizarnos, Carmafoto (que yo me perdí) y comenzaba la carrera.
En este caso el viento era a favor en muchas zonas, y se agradeció. Intenté mantener el ritmo con Fran y Kandy, aunque éste al final se vino arriba y nos dejó atrás, bueno, más bien me dejó a mi, ya que Fran se quedó para acompañarme y se lo agradezco muchísimo porque mi estómago en el último momento se puso un poco rebelde y de haber ido sola seguramente llegaría andando.
Al final 1:25′, segundos arriba o abajo, el resultado cómo el del año anterior, eso sí, con un calentamiento previo de 13 km, con lo cual, muy contenta!!!
Felicitar a todo el equipo por sus buenos resultados y porque esta vez coparon el pódium.”
Aurora
“Tal e como fixen a semana anterior coa 21K Costa da Vela, este domingo aproveitaría os 15k do Atlántico para facer unha nova tirada longa. Algúns repetíamos, como Óscar, Fran, Aurora e Isaac, e sumáronse outros como Jose Antonio, Kandy ou Montxo. Tocou madrugar para estar ás nove na Guarda (meta da carreira) e dende alí ir ata Oia, onde era a saída da mesma. Pouco despois de coller o coche, xa me din conta de que me esquecera o gps, así que tocaba rodar tranquilo na primeira parte e a ollo ou sensacións na segunda.
A primeira parte da tirada a fixen con Isaac e Jose Antonio. Foron algo máis de 13 km a pouco menos de 5’/km de media. Despois, a idea para carreira era 4′-4’10″/km máis ou menos, pero entre que me atopei ben e que non tiña referencias, saiu máis rápido. Fixen case toda a carreira con Isaac, o que axudou a manter un bo ritmo, que só baixei no último quilómetro e medio porque non había moitas forzas e todavía menos ganas de sufrir. Finalmente o tempo foi 57’44» (a 3’51″/km).
En total 28,7km en 2h6’44» (4’25/km). Unha gran tirada longa e un pracer ver a tantas nécoras (con tanto éxito)! Grazas tamén aos compañeiros de tiradas longas, un pracer volver compartir quilómetros con vos!”
Suso
5 JOSE CARLOS FERREIRA GONZALEZ 00:51:12
6 JOSUE MORENO LIRA 00:52:39
8 ANTOLÍN MARTÍNEZ MARTÍNEZ 00:53:24
40 JESÚS CONDE LAGO 00:57:44
47 VICTOR ANGEL RIVAS CID 00:59:02
78 JOSE ANTONIO RODRIGUEZ ALVAREZ 01:01:06
79 JUAN CARLOS PAZ GONZÁLEZ 01:01:13
105 MAIKEL PATINO ANICETO 01:03:53
166 ALFONSO CODÓN VEGA 01:07:20
173 ÓSCAR MANUEL FERNÁNDEZ PÉREZ 01:07:54
184 ROBERTO GARCÍA COLLAZO 01:08:25
187 RAFAEL FERNÁNDEZ VAZQUEZ 01:08:40
191 JOSE ANTONIO RIVERA RIVERA 01:08:43
412 JOSE RAMON CONDE TORRES 01:19:51
456 KANDY OTERO SALGUEIRO 01:24:08
464 AURORA LÓPEZ CASTRO 01:25:29
465 FRANCISCO JAVIER OTERO SALGUEIRO 01:25:29
Sistelo Extrem Marathon
Hasta Portugal se desplazó Lete, haciendo este maratón en 4:11:57 y quedando 16º de la general.
Pero mejor hacéis click en el enlace adjunto y leéis su crónica
26 kms y 1600 metros de desnivel positivo en los que estuvieron Alberto, Alfonso y Millara.
Sabemos que Alberto lo hizo en 3h33’, quedando en el puesto 38 y que Alfonso quedó segundo en su categoría (25 de la general). Alberto 38 y Millara 46.
XX Carreira Festa do Marisco – O Grove
Luis Sá y SanMikel hicieron una gran carrera en O Grove.